Slavonic Church Slavonic Bible (Elizabeth Bible) 1 И҆ бѣ̀ мꙋ́жъ зна́емый мꙋ́жꙋ ноеммі́ню: мꙋ́жъ же си́ленъ ѿ ро́да є҆лїмеле́хова, и҆́мѧ же є҆мꙋ̀ воо́зъ. 1 Y TENÍA Noemi un pariente de su marido, varón poderoso y de hecho, de la familia de Elimelech, el cual se llamaba Booz.
2 И҆ речѐ рꙋ́ѳь мѡаві́тїнѧ къ ноеммі́ни: да и҆дꙋ̀ ᲂу҆̀бо на ни́вꙋ и҆ соберꙋ̀ кла́сы вслѣ́дствꙋющи, и҆дѣ́же а҆́ще ѡ҆брѧ́щꙋ благода́ть пред̾ ѻ҆чи́ма є҆гѡ̀. Рече́ же є҆́й: и҆дѝ, дщѝ (моѧ̀). 2 Y Ruth la Moabita dijo á Noemi: Ruégote que me dejes ir al campo, y cogeré espigas en pos de aquel á cuyos ojos hallare gracia. Y ella le respondió: Ve, hija mía.
3 И҆ и҆́де, и҆ прише́дши собира́ше на ни́вѣ вслѣ́дствꙋющи жа́телємъ: и҆ прїи́де по слꙋ́чаю въ ча́сть ни́вы воо́зовы, и҆́же ѿ сро́дства є҆лїмеле́хова. 3 Fué pues, y llegando, espigó en el campo en pos de los segadores: y aconteció por ventura, que la suerte del campo era de Booz, el cual era de la parentela de Elimelech.
4 И҆ сѐ, воо́зъ прїи́де ѿ виѳлее́ма и҆ речѐ жнꙋ́щымъ: гдⷭ҇ь съ ва́ми. И҆ рѣ́ша є҆мꙋ̀: да блгⷭ҇ви́тъ тѧ̀ гдⷭ҇ь. 4 Y he aquí que Booz vino de Beth-lehem, y dijo á los segadores: Jehová sea con vosotros. Y ellos respondieron: Jehová te bendiga.
5 И҆ речѐ воо́зъ ѻ҆́трокꙋ своемꙋ̀ стоѧ́щемꙋ над̾ жа́тєли: чїѧ̀ ѻ҆трокови́ца сїѧ̀; 5 Y Booz dijo á su criado el sobrestante de los segadores: ¿Cúya es esta moza?
6 И҆ ѿвѣща̀ ѻ҆́трокъ стоѧ́й над̾ жнꙋ́щими, и҆ речѐ: ѻ҆трокови́ца мѡаві́тїнѧ є҆́сть, прише́дшаѧ съ ноеммі́ною ѿ села̀ мѡа́влѧ: 6 Y el criado, sobrestante de los segadores, respondió y dijo: Es la moza de Moab, que volvió con Noemi de los campos de Moab;
7 и҆ речѐ: да соберꙋ̀ нн҃ѣ и҆ сложꙋ̀ въ снопѣ́хъ по слѣ́дꙋ жнꙋ́щихъ: и҆ прїи́де, и҆ ста̀ ѿ ᲂу҆́тра да́же и҆ до ве́чера, и҆ ни ма́лѡ почѝ на ни́вѣ. 7 Y ha dicho: Ruégote que me dejes coger y juntar tras los segadores entre las gavillas: entró pues, y está desde por la mañana hasta ahora, menos un poco que se detuvo en casa.
8 И҆ речѐ воо́зъ къ рꙋ́ѳѣ: слы́ши, дщѝ, не ходѝ собира́ти на ни́вꙋ и҆́нꙋ, и҆ ты̀ да не ѿи́деши ѿсю́дꙋ: но здѣ̀ прилѣпи́сѧ ко ѻ҆трокови́цамъ мои̑мъ, 8 Entonces Booz dijo á Ruth: Oye, hija mía, no vayas á espigar á otro campo, ni pases de aquí: y aquí estarás con mis mozas.
9 и҆ ѻ҆́чи твоѝ да бꙋ́дꙋтъ на ни́вѣ, и҆дѣ́же жнꙋ́тъ, и҆ да хо́диши в̾слѣ́дъ и҆́хъ: сѐ, заповѣ́дахъ ѻ҆трокѡ́мъ не коснꙋ́тисѧ тебѣ̀: и҆ є҆гда̀ возжа́ждеши, и҆ да и҆́деши къ сосꙋ́дѡмъ, и҆ пїе́ши ѿню́дꙋже че́рплютъ ѻ҆́троцы. 9 Mira bien al campo que segaren, y síguelas: porque yo he mandado á los mozos que no te toquen. Y si tuvieres sed, ve á los vasos, y bebe del [agua] que sacaren los mozos.
10 И҆ падѐ (ѻ҆трокови́ца) ни́цъ и҆ поклони́сѧ до землѝ, и҆ речѐ є҆мꙋ̀: что̀ ꙗ҆́кѡ ѡ҆брѣто́хъ благода́ть пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма, є҆́же позна́ти мѧ̀, а҆́зъ же є҆́смь стра́нна; 10 Ella entonces bajando su rostro inclinóse á tierra, y díjole: ¿Por qué he hallado gracia en tus ojos para que tú me reconozcas, siendo yo extranjera?
11 И҆ ѿвѣща̀ воо́зъ и҆ речѐ къ не́й: возвѣще́нїемъ возвѣсти́сѧ мнѣ̀, є҆ли̑ка сотвори́ла є҆сѝ со свекро́вїю твое́ю по ᲂу҆ме́ртвїи мꙋ́жа твоегѡ̀, и҆ ка́кѡ ѡ҆ста́вила є҆сѝ ѻ҆тца̀ твоего̀ и҆ ма́терь твою̀ и҆ зе́млю рожде́нїѧ твоегѡ̀, и҆ пришла̀ є҆сѝ въ лю́ди, и҆́хже не вѣ́дала ѿ вчера̀ и҆ тре́тїѧгѡ днѐ: 11 Y respondiendo Booz, díjole: Por cierto se me ha declarado todo lo que has hecho con tu suegra después de la muerte de tu marido, y que dejando á tu padre y á tu madre y la tierra donde naciste, has venido á pueblo que no conociste antes.
12 да возда́стъ гдⷭ҇ь дѣ́ло твоѐ, и҆ да бꙋ́детъ мзда̀ твоѧ̀ и҆спо́лнь ѿ гдⷭ҇а бг҃а і҆и҃лева, къ немꙋ́же пришла̀ є҆сѝ ᲂу҆пова́ти под̾ крило́ма є҆гѡ̀. 12 Jehová galardone tu obra, y tu remuneración sea llena por Jehová Dios de Israel, que has venido para cubrirte debajo de sus alas.
13 Ѻ҆на́ же речѐ: ѡ҆брѣто́хъ благода́ть пред̾ ѻ҆чи́ма твои́ма, господи́не мо́й, ꙗ҆́кѡ ᲂу҆тѣ́шилъ мѧ̀ є҆сѝ, и҆ ꙗ҆́кѡ глаго́лалъ є҆сѝ въ се́рдце рабы̀ твоеѧ̀, и҆ сѐ, а҆́зъ бꙋ́дꙋ ꙗ҆́кѡ є҆ди́на ѿ рабы́нь твои́хъ. 13 Y ella dijo: Señor mío, halle yo gracia delante de tus ojos; porque me has consolado, y porque has hablado al corazón de tu sierva, no siendo yo como una de tus criadas.
14 И҆ речѐ є҆́й воо́зъ: ᲂу҆жѐ ча́съ ꙗ҆́сти, прибли́жисѧ ᲂу҆̀бо сѣ́мѡ, да ꙗ҆́си хлѣ́бъ мо́й, и҆ ѡ҆мочѝ ᲂу҆крꙋ́хъ тво́й во ѻ҆́цетъ. И҆ сѧ́де рꙋ́ѳь ѿ страны̀ жа́телей: и҆ подадѐ є҆́й воо́зъ прѧ́жмо, и҆ ꙗ҆дѐ и҆ насы́тисѧ, и҆ ѡ҆ста̀: 14 Y Booz le dijo á la hora de comer: Allégate aquí, y come del pan, y moja tu bocado en el vinagre. Y sentóse ella junto á los segadores, y él le dió del potaje, y comió hasta que se hartó y le sobró.
15 и҆ воста̀ собира́ти. И҆ заповѣ́да воо́зъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ, глаго́лѧ: средѣ̀ снопѡ́въ да собира́етъ, и҆ не посрами́те ю҆̀: 15 Levantóse luego para espigar. Y Booz mandó á sus criados, diciendo: Coja también espigas entre las gavillas, y no la avergoncéis;
16 и҆ носѧ́ще носи́те є҆́й, и҆ ѿлага́юще ѿлага́йте є҆́й ѿ снопѡ́въ, и҆ ѡ҆ста́вите ю҆̀ собира́ти и҆ ꙗ҆́сти, и҆ не возбрани́те є҆́й. 16 Antes echaréis á sabiendas de los manojos, y la dejaréis que coja, y no la reprendáis.
17 И҆ собира̀ до ве́чера на ни́вѣ, и҆ и҆змлатѝ є҆́же собра̀, и҆ бы́сть ꙗ҆́кѡ і҆фі̀ мѣ́ра ꙗ҆чме́нѧ: 17 Y espigó en el campo hasta la tarde, y desgranó lo que había cogido, y fué como un epha de cebada.
18 и҆ взѧ̀, и҆ прїи́де во гра́дъ. И҆ ви́дѣ свекро́вь є҆ѧ̀ є҆́же собра̀: и҆ и҆з̾е́мши рꙋ́ѳь ѿ нѣ́дръ свои́хъ, дадѐ свекро́ви свое́й, є҆́же ѡ҆ста́вила, ѿ ни́хже насы́тисѧ. 18 Y tomólo, y vínose á la ciudad; y su suegra vió lo que había cogido. Sacó también luego lo que le había sobrado después de harta, y dióselo.
19 И҆ речѐ къ не́й свекро́вь є҆ѧ̀: гдѣ̀ є҆сѝ собира́ла дне́сь, и҆ гдѣ̀ рабо́тала; да бꙋ́детъ благослове́нъ позна́вый тѧ̀. И҆ повѣ́да рꙋ́ѳь свекро́ви свое́й, гдѣ̀ рабо́тала, и҆ речѐ: и҆́мѧ мꙋ́жꙋ воо́зъ, ᲂу҆ негѡ́же рабо́тахъ дне́сь. 19 Y díjole su suegra: ¿Dónde has espigado hoy? ¿y dónde has trabajado? bendito sea el que te ha reconocido. Y ella declaró á su suegra lo que le había acontecido con aquél, y dijo: El nombre del varón con quien hoy he trabajado es Booz.
20 Рече́ же ноеммі́нь снохѣ̀ свое́й: блгⷭ҇ве́нъ є҆́сть гдⷭ҇емъ, ꙗ҆́кѡ не ѡ҆ста́ви ми́лости своеѧ̀ съ живы́ми и҆ со ᲂу҆ме́ршими. И҆ речѐ є҆́й ноеммі́нь: ᲂу҆́жикъ є҆́сть на́мъ мꙋ́жъ то́й, и҆ є҆́сть ѿ ᲂу҆́жикъ на́шихъ. 20 Y dijo Noemi á su nuera: Sea él bendito de Jehová, pues que no ha rehusado á los vivos la benevolencia que tuvo para con los finados. Díjole después Noemi: Nuestro pariente es aquel varón, y de nuestros redentores es.
21 И҆ речѐ рꙋ́ѳь ко свекро́ви свое́й: и҆ мнѣ̀ ᲂу҆́бѡ речѐ: ко ѻ҆трокови́цамъ мои̑мъ приста́ни, до́ндеже сконча́ютъ всю̀ жа́твꙋ, ꙗ҆́же є҆́сть мнѣ̀. 21 Y Ruth Moabita dijo: A más de esto me ha dicho: Júntate con mis criados, hasta que hayan acabado toda mi siega.
22 И҆ речѐ ноеммі́нь къ рꙋ́ѳѣ снохѣ̀ свое́й: бла́го, дщѝ, ꙗ҆́кѡ ходи́ла є҆сѝ со ѻ҆трокови́цами є҆гѡ̀, и҆ не сопроти́вѧтсѧ тебѣ̀ на и҆́нѣй ни́вѣ. 22 Y Noemi respondió á Ruth su nuera: Mejor es, hija mía, que salgas con sus criadas, que no que te encuentren en otro campo.
23 И҆ приста̀ рꙋ́ѳь ко ѻ҆трокови́цамъ воо́зѡвымъ собира́ти (кла́сы), до́ндеже сконча́сѧ жа́тва ꙗ҆чме́нѧ и҆ пшени́цы: и҆ сѣ́де со свекро́вїю свое́ю. 23 Estuvo pues junta con las mozas de Booz espigando, hasta que la siega de las cebadas y la de los trigos fué acabada; mas con su suegra habitó.