Tobit 2 Clementine Vulgate
Tobit is not in RV1909.
1 Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,
·
2 dixit filio suo: Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.
·
3 Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus:
·
4 tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.
·
5 Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,
·
6 memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam: Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.
·
7 Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.
·
8 Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes: Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos?
·
9 Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.
·
10 Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, jactasset se juxta parietem, et obdormisset,
·
11 et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos ejus, fieretque cæcus.
·
12 Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus, sicut et sancti Job.
·
13 Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata ejus custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei,
·
14 sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ.
·
15 Nam sicut beato Job insultabant reges, ita isti parentes et cognati ejus irridebant vitam ejus, dicentes:
·
16 Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas?
·
17 Tobias vero increpabat eos, dicens: Nolite ita loqui:
·
18 quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.
·
19 Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat.
·
20 Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi:
·
21 cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit: Videte, ne forte furtivus sit: reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere.
·
22 Ad hæc uxor ejus irata respondit: Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynæ tuæ modo apparuerunt.
·
23 Atque his et aliis hujuscemodi verbis exprobrabat ei.
·
What the Fathers said
Passages from the Church Fathers that expound or quote this chapter, verbatim from the public-domain Schaff edition (19th-century English translations).
How these were chosen
“Commentary” is the opening of a homily or exposition on this chapter (John Chrysostom’s homilies, Augustine’s tractates, sermons and expositions of the Psalms). “Quotes” are sentences where the edition’s own footnotes identify a quotation of a verse here, kept only when the wording matches the verse. Only works whose authorship is not in doubt are used. Psalms follow the Hebrew/English numbering (Augustine numbers them as the Septuagint does: his Psalm 50 is Psalm 51 here).
… of theft; he did not like to hear the sound of any stolen thing in his house; and she, maintaining what she had done, reproached her husband; and when he said, "Restore it if it be stolen;" she answered insultingly, "Where are thy righteous deeds?" How great was her blindness who maintained the theft; and how clear a light he …
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 6 (1888)