Slavonic Church Slavonic Bible (Elizabeth Bible) 1 Є҆гда́ же ца́рство ᲂу҆тверди́сѧ въ рꙋцѣ̀ соломѡ́на, сва́товство сотворѝ соломѡ́нъ съ фараѡ́номъ царе́мъ є҆гѵ́петскимъ: и҆ поѧ́тъ дще́рь фараѡ́ню и҆ введѐ ю҆̀ во гра́дъ даві́довъ, до́ндеже сконча̀ зда́ти до́мъ сво́й и҆ до́мъ гдⷭ҇ень и҆ стѣ́нꙋ і҆ерⷭ҇ли́ма ѡ҆́крестъ. 1 Y SALOMÓN hizo parentesco con Faraón rey de Egipto, porque tomó la hija de Faraón, y trájola á la ciudad de David, entre tanto que acababa de edificar su casa, y la casa de Jehová, y los muros de Jerusalem alrededor.
2 Ѻ҆ба́че лю́дїе тогда̀ бѧ́хꙋ жрꙋ́ще на высо́кихъ, ꙗ҆́кѡ не бѣ̀ созда́нъ до́мъ гдⷭ҇еви да́же до днѐ ѻ҆́нагѡ. 2 Hasta entonces el pueblo sacrificaba en los altos; porque no había casa edificada al nombre de Jehová hasta aquellos tiempos.
3 И҆ возлюбѝ соломѡ́нъ гдⷭ҇а, ходи́ти въ заповѣ́данїихъ даві́да ѻ҆тца̀ своегѡ̀, то́кмѡ на холмѣ́хъ жрѧ́ше и҆ кадѧ́ше. 3 Mas Salomón amó á Jehová, andando en los estatutos de su padre David: solamente sacrificaba y quemaba perfumes en los altos.
4 И҆ воста̀ соломѡ́нъ, и҆ и҆́де въ гаваѡ́нъ пожре́ти та́мѡ, ꙗ҆́кѡ та́мѡ бѣ̀ высота̀ ве́лїѧ: ты́сѧщꙋ всесожже́нїѧ вознесѐ на же́ртвенницѣ въ гаваѡ́нѣ. 4 E iba el rey á Gabaón, porque aquél era el alto principal, y sacrificaba allí: mil holocaustos sacrificaba Salomón sobre aquel altar.
5 И҆ ꙗ҆ви́сѧ гдⷭ҇ь соломѡ́нꙋ во снѣ̀ но́щїю и҆ речѐ є҆мꙋ̀: просѝ что̀ хо́щеши себѣ̀. 5 Y aparecióse Jehová á Salomón en Gabaón una noche en sueños, y díjo[le] Dios: Pide lo que [quisieres que] yo te dé.
6 И҆ речѐ соломѡ́нъ: ты̀ сотвори́лъ є҆сѝ съ рабо́мъ твои́мъ даві́домъ ѻ҆тце́мъ мои́мъ млⷭ҇ть ве́лїю, ꙗ҆́коже ходѝ пред̾ тобо́ю и҆́стиною и҆ пра́вдою и҆ пра́вымъ се́рдцемъ съ тобо́ю, и҆ сохрани́лъ є҆сѝ є҆мꙋ̀ млⷭ҇ть вели́кꙋю сїю̀, є҆́же да́ти сы́нꙋ є҆гѡ̀ сѣдѣ́ти на престо́лѣ є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже дне́сь: 6 Y Salomón dijo: Tú hiciste gran misericordia á tu siervo David mi padre, según que él anduvo delante de ti en verdad, en justicia, y con rectitud de corazón para contigo: y tú le has guardado esta tu grande misericordia, que le diste hijo que se sentase en su trono, como [sucede] en este día.
7 и҆ нн҃ѣ, гдⷭ҇и бж҃е мо́й, ты̀ да́лъ є҆сѝ раба̀ твоего̀ вмѣ́стѡ даві́да ѻ҆тца̀ моегѡ̀: и҆ а҆́зъ є҆́смь ѻ҆́трочищь ма́лъ, и҆ не вѣ́мъ и҆схо́да моегѡ̀ и҆ вхо́да моегѡ̀: 7 Ahora pues, Jehová Dios mío, tú has puesto á mí tu siervo por rey en lugar de David mi padre: y yo soy mozo pequeño, que no sé cómo entrar ni salir.
8 ра́бъ же тво́й посредѣ̀ люді́й твои́хъ, и҆̀хже и҆збра́лъ є҆сѝ люді́й мно́гихъ, и҆̀же не и҆зочтꙋ́тсѧ ѿ мно́жества: 8 Y tu siervo está en medio de tu pueblo al cual tú escogiste; un pueblo grande, que no se puede contar ni numerar por su multitud.
9 и҆ да́си рабꙋ̀ твоемꙋ̀ се́рдце смы́слено слы́шати и҆ сꙋди́ти лю́ди твоѧ̑ въ пра́вдѣ, є҆́же разꙋмѣва́ти посредѣ̀ добра̀ и҆ ѕла̀: ꙗ҆́кѡ кто̀ мо́жетъ сꙋди́ти лю́демъ твои̑мъ тѧ̑жкимъ си̑мъ; 9 Da pues á tu siervo corazón dócil para juzgar á tu pueblo, para discernir entre lo bueno y lo malo: porque ¿quién podrá gobernar este tu pueblo tan grande?
10 И҆ ᲂу҆го́дно бы́сть сло́во сїѐ пред̾ гдⷭ҇емъ, ꙗ҆́кѡ и҆спросѝ соломѡ́нъ глаго́лъ се́й. 10 Y agradó delante de Adonai que Salomón pidiese esto.
11 И҆ речѐ гдⷭ҇ь къ немꙋ̀: зане́же проси́лъ є҆сѝ ѿ менє̀ глаго́ла сегѡ̀, и҆ не проси́лъ є҆сѝ ѿ менє̀ дні́й мно́гихъ, и҆ не проси́лъ є҆сѝ бога́тства, нижѐ проси́лъ є҆сѝ дꙋ́шъ вра̑гъ твои́хъ, но и҆спроси́лъ є҆сѝ себѣ̀ ра́зꙋма, є҆́же слы́шати сꙋ́дъ: 11 Y díjole Dios: Porque has demandado esto, y no pediste para ti muchos días, ni pediste para ti riquezas, ni pediste la vida de tus enemigos, mas demandaste para ti inteligencia para oir juicio;
12 сѐ, сотвори́хъ по глаго́лꙋ твоемꙋ̀, сѐ, да́хъ тѝ се́рдце смы́слено и҆ мꙋ́дро: ꙗ҆́коже ты̀, не бы́сть мꙋ́жъ пре́жде тебє̀ и҆ по тебѣ̀ не воста́нетъ подо́бенъ тебѣ̀: 12 He aquí lo he hecho conforme á tus palabras: he aquí que te he dado corazón sabio y entendido, tanto que no haya habido antes de ti otro como tú, ni después de ti se levantará otro como tú.
13 и҆ ꙗ҆̀же не проси́лъ є҆сѝ, да́хъ тебѣ̀, и҆ бога́тство и҆ сла́вꙋ, ꙗ҆́коже ты̀, не бы́сть мꙋ́жъ подо́бенъ тебѣ̀ въ царе́хъ во всѧ̑ дни̑ твоѧ̑: 13 Y aun también te he dado las cosas que no pediste, riquezas y gloria: tal, que entre los reyes ninguno haya como tú en todos tus días.
14 и҆ а҆́ще по́йдеши пꙋте́мъ мои́мъ сохрани́ти за́пѡвѣди моѧ̑ и҆ повелѣ̑нїѧ моѧ̑, ꙗ҆́коже хожда́ше даві́дъ ѻ҆те́цъ тво́й, и҆ ᲂу҆мно́жꙋ дни̑ твоѧ̑. 14 Y si anduvieres en mis caminos, guardando mis estatutos y mis mandamientos, como anduvo David tu padre, yo alargaré tus días.
15 И҆ возбꙋди́сѧ соломѡ́нъ, и҆ сѐ, сновидѣ́нїе. И҆ воста̀, и҆ и҆́де во і҆ерⷭ҇ли́мъ, и҆ ста̀ пред̾ лице́мъ же́ртвенника, пред̾ лице́мъ кївѡ́та завѣ́та гдⷭ҇нѧ въ сїѡ́нѣ, и҆ вознесѐ всесожжє́нїѧ и҆ сотворѝ ми̑рнаѧ, и҆ сотворѝ пи́ръ ве́лїй себѣ̀ и҆ всѣ̑мъ ѻ҆трокѡ́мъ свои̑мъ. 15 Y como Salomón despertó, vió que era sueño: y vino á Jerusalem, y presentóse delante del arca del pacto de Jehová, y sacrificó holocaustos, é hizo pacíficos; hizo también banquete á todos sus siervos.
16 Тогда̀ ꙗ҆ви́стѣсѧ двѣ̀ жєнѣ̀ блꙋдни̑цѣ пред̾ царе́мъ и҆ ста́стѣ пред̾ ни́мъ. 16 En aquella sazón vinieron dos mujeres rameras al rey, y presentáronse delante de él.
17 И҆ речѐ жена̀ є҆ди́на: во мнѣ̀, го́споди мо́й: а҆́зъ и҆ жена̀ сїѧ̀ жи́хомѣ въ домꙋ̀ є҆ди́нѣмъ и҆ роди́хомѣ въ домꙋ̀: 17 Y dijo la una mujer: ¡Ah, señor mío! yo y esta mujer morábamos en una misma casa, y yo parí [estando] con ella en la casa.
18 и҆ бы́сть по тре́тїемъ днѝ рожде́нїѧ моегѡ̀, и҆ родѝ и҆ жена̀ сїѧ̀: и҆ бѣ́хомъ кꙋ́пнѡ, и҆ не бѣ̀ никто́же съ на́ми, кромѣ̀ ѻ҆бои́хъ на́съ въ домꙋ̀: 18 Y aconteció al tercer día después que yo parí, que ésta parió también, y morábamos nosotras juntas; ninguno de fuera estaba en casa, sino nosotras dos en la casa.
19 и҆ ᲂу҆́мре сы́нъ жены̀ сеѧ̀ въ нощѝ, ꙗ҆́кѡ лежа̀ на не́мъ: 19 Y una noche el hijo de esta mujer murió, porque ella se acostó sobre él.
20 и҆ воста̀ въ полꙋ́нощи, и҆ взѧ̀ ѻ҆троча̀ моѐ ѿ ѡ҆б̾ѧ́тїй мои́хъ, и҆ ᲂу҆спѝ є҆̀ на ло́нѣ свое́мъ, а҆ ѻ҆троча̀ своѐ ᲂу҆ме́ршее положѝ на ло́нѣ мое́мъ: 20 Y levantóse á media noche, y tomó á mi hijo de junto á mí, estando yo tu sierva durmiendo, y púsolo á su lado, y púsome á mi lado su hijo muerto.
21 и҆ воста́хъ заꙋ́тра накорми́ти ѻ҆троча̀ моѐ, и҆ ѡ҆брѣто́хъ и҆ ме́ртво: и҆ сѐ, разсмотри́хъ є҆го̀ ра́нѡ, и҆ сѐ, не бѣ̀ сы́нъ мо́й, є҆го́же роди́хъ: 21 Y como yo me levanté por la mañana para dar el pecho á mi hijo, he aquí que estaba muerto: mas observéle por la mañana, y vi que no era mi hijo, que yo había parido.
22 И҆ речѐ дрꙋга́ѧ жена̀: нѝ, но сѐ є҆́сть сы́нъ мо́й живы́й, се́ же є҆́сть сы́нъ тво́й ᲂу҆ме́рый. И҆ прѧ́стѣсѧ пред̾ царе́мъ. 22 Entonces la otra mujer dijo: No; mi hijo es el que vive, y tu hijo es el muerto. Y la otra volvió á decir: No; tu hijo es el muerto, y mi hijo es el que vive. Así hablaban delante del rey.
23 И҆ речѐ и҆́ма ца́рь: ты̀ глаго́леши, ꙗ҆́кѡ се́й сы́нъ мо́й живы́й, сы́нъ же сеѧ̀ ме́ртвый: и҆ ты̀ глаго́леши: нѝ, но живы́й є҆́сть сы́нъ мо́й, тво́й же сы́нъ ᲂу҆ме́ршїй. 23 El rey entonces dijo: Esta dice: Mi hijo es el que vive, y tu hijo es el muerto: y la otra dice, No, mas el tuyo es el muerto, y mi hijo es el que vive.
24 И҆ речѐ ца́рь: принеси́те мѝ ме́чь. И҆ принесо́ша ме́чь пред̾ царѧ̀. 24 Y dijo el rey: Traedme un cuchillo. Y trajeron al rey un cuchillo.
25 И҆ речѐ ца́рь: разсѣцы́те ѻ҆троча̀ ссꙋ́щее живо́е на дво́е, и҆ дади́те полови́нꙋ є҆гѡ̀ се́й, и҆ дрꙋгꙋ́ю полови́нꙋ ѻ҆́нѣй. 25 En seguida el rey dijo: Partid por medio el niño vivo, y dad la mitad á la una, y la otra mitad á la otra.
26 И҆ ѿвѣща̀ жена̀, є҆ѧ́же бѣ̀ сы́нъ живы́й, и҆ речѐ ко царю̀, поне́же смѧте́сѧ ᲂу҆тро́ба є҆ѧ̀ ѡ҆ сы́нѣ є҆ѧ̀, и҆ речѐ: во мнѣ̀, го́споди мо́й, дади́те є҆́й ѻ҆троча̀ живо́е, сме́ртїю же не ᲂу҆мертви́те є҆го̀. И҆ та̀ речѐ: да не бꙋ́детъ ни мнѣ̀, нѝ тебѣ̀, но пресѣцы́те є҆̀. 26 Entonces la mujer cuyo era el hijo vivo, habló al rey (porque sus entrañas se le conmovieron por su hijo), y dijo: ¡Ah, señor mío! dad á ésta el niño vivo, y no lo matéis. Mas la otra dijo: Ni á mí ni á ti; partidlo.
27 И҆ ѿвѣща̀ ца́рь и҆ речѐ: дади́те дѣ́тище жи́во женѣ̀ ре́кшей: дади́те се́й є҆̀, сме́ртїю же не ᲂу҆мертви́те є҆гѡ̀: сїѧ̀ ма́ти є҆гѡ̀. 27 Entonces el rey respondió, y dijo: Dad á aquélla el hijo vivo, y no lo matéis: ella es su madre.
28 И҆ слы́ша ве́сь і҆и҃ль сꙋ́дъ се́й, и҆́мже сꙋдѝ ца́рь, и҆ ᲂу҆боѧ́шасѧ ѿ лица̀ царе́ва, разꙋмѣ́ша бо, ꙗ҆́кѡ ра́зꙋмъ бж҃їй въ не́мъ є҆́же твори́ти ѡ҆правда̑нїѧ. 28 Y todo Israel oyó aquel juicio que había dado el rey: y temieron al rey, porque vieron que había en él sabiduría de Dios para juzgar.