Revelation 10 Patriarchal Text (Antoniades 1904/1912)

101 και ειδον [αλλον] αγγελον ισχυρον καταβαινοντα εκ του ουρανου, περιβεβλημενον νεφελην, και η ιρις επι της κεφαλης αυτου, και το προσωπον αυτου ως ο ηλιος, και οι ποδες αυτου ως στυλοι πυρος, 2 και εχων εν τη χειρι αυτου βιβλιον ανεωγμενον. και εθηκεν τον ποδα αυτου τον δεξιον επι της θαλασσης, τον δε ευωνυμον επι της γης, 3 και εκραξεν φωνη μεγαλη ωσπερ λεων μυκαται. και οτε εκραξεν, ελαλησαν αι επτα βρονται τας εαυτων φωνας. 4 και οτε ελαλησαν αι επτα βρονται, εμελλον γραφειν· και ηκουσα φωνην εκ του ουρανου λεγουσαν· σφραγισον α ελαλησαν αι επτα βρονται, και μη αυτα γραψης. 5 και ο αγγελος, ον ειδον εστωτα επι της θαλασσης και επι της γης, ηρεν την χειρα αυτου την δεξιαν εις τον ουρανον 6 και ωμοσεν εν τω ζωντι εις τους αιωνας των αιωνων, ος εκτισεν τον ουρανον και τα εν αυτω και την γην και τα εν αυτη και την θαλασσαν και τα εν αυτη, οτι χρονος ουκετι εσται, 7 αλλ εν ταις ημεραις της φωνης του εβδομου αγγελου, οταν μελλη σαλπιζειν, και ετελεσθη το μυστηριον του θεου, ως ευηγγελισεν τους δουλους αυτου τους προφητας. 8 και η φωνη ην ηκουσα εκ του ουρανου, παλιν λαλουσα μετ εμου και λεγουσα· υπαγε λαβε το βιβλιδαριον το ανεωγμενον εν τη χειρι του αγγελου του εστωτος επι της θαλασσης και επι της γης. 9 και απηλθα προς τον αγγελον, λεγων αυτω δουναι μοι το βιβλιδαριον. και λεγει μοι· λαβε και καταφαγε αυτο, και πικρανει σου την κοιλιαν, αλλ εν τω στοματι σου εσται γλυκυ ως μελι. 10 και ελαβον το βιβλιον εκ της χειρος του αγγελου και κατεφαγον αυτο, και ην εν τω στοματι μου ως μελι γλυκυ· και οτε εφαγον αυτο, επικρανθη η κοιλια μου. 11 και λεγουσιν μοι· δει σε παλιν προφητευσαι επι λαοις και εθνεσιν και γλωσσαις και βασιλευσιν πολλοις.