Slavonic Church Slavonic Bible (Elizabeth Bible) 1 И҆ по си́хъ просла́ви ца́рь а҆ртаѯе́рѯъ а҆ма́на сы́на а҆мадаѳꙋ́ина вꙋге́анина и҆ вознесѐ є҆го̀, и҆ предсѣдѧ́ше вы́шше всѣ́хъ дрꙋгѡ́въ є҆гѡ̀: 1 DESPUÉS de estas cosas, el rey Assuero engrandeció á Amán hijo de Amadatha Agageo, y ensalzólo, y puso su silla sobre todos los príncipes que estaban con él.
2 и҆ всѝ, и҆̀же во дворѣ̀ (царе́вѣ), покланѧ́хꙋсѧ а҆ма́нꙋ: си́це бо повелѣ̀ ца́рь твори́ти. Мардохе́й же не кла́нѧшесѧ є҆мꙋ̀. 2 Y todos los siervos del rey que estaban á la puerta del rey, se arrodillaban é inclinaban á Amán, porque así se lo había mandado el rey; pero Mardochêo, ni se arrodillaba ni se humillaba.
3 И҆ глаго́лаша сꙋ́щїи во дворѣ̀ царе́вѣ мардохе́ю: мардохе́е, чесѡ̀ ра́ди не слꙋ́шаеши глаго́лемыхъ ѿ царѧ̀; 3 Y los siervos del rey que estaban á la puerta, dijeron á Mardochêo: ¿Por qué traspasas el mandamiento del rey?
4 По всѧ̑ же дни̑ глаго́лахꙋ є҆мꙋ̀, и҆ не послꙋ́шаше и҆́хъ. И҆ возвѣсти́ша а҆ма́нꙋ, ꙗ҆́кѡ мардохе́й сопротивлѧ́етсѧ повелѣ́нїю царе́вꙋ, и҆ повѣ́да и҆̀мъ мардохе́й, ꙗ҆́кѡ і҆ꙋде́анинъ є҆́сть. 4 Y aconteció que, hablándole cada día de esta manera, y no escuchándolos él, denunciáronlo á Amán, por ver si las palabras de Mardochêo se mantendrían; porque ya él les había declarado que era Judío.
5 И҆ ᲂу҆вѣ́давъ а҆ма́нъ, ꙗ҆́кѡ не кла́нѧетсѧ є҆мꙋ̀ мардохе́и, разгнѣ́васѧ ѕѣлѡ̀ 5 Y vió Amán que Mardochêo ni se arrodillaba ni se humillaba delante de él; y llenóse de ira.
6 и҆ ᲂу҆мы́сли погꙋби́ти всѧ̑ і҆ꙋдє́и, и҆̀же въ ца́рствѣ а҆ртаѯе́рѯовѣ: 6 Mas tuvo en poco meter mano en solo Mardochêo; que ya le habían declarado el pueblo de Mardochêo: y procuró Amán destruir á todos los Judíos que había en el reino de Assuero, al pueblo de Mardochêo.
7 и҆ сотворѝ совѣ́тъ въ лѣ́то второена́десѧть ца́рства а҆ртаѯе́рѯова, и҆ мета́ше жрє́бїѧ де́нь ѿ днѐ и҆ мцⷭ҇ъ ѿ мцⷭ҇а, ꙗ҆́кѡ погꙋби́ти во є҆ди́нъ де́нь ро́дъ мардохе́евъ: и҆ падѐ жре́бїй на четвертыйна́десѧть де́нь мцⷭ҇а, и҆́же є҆́сть а҆да́ръ. 7 En el mes primero, que es el mes de Nisán, en el año duodécimo del rey Assuero, fué echada Pur, esto es, la suerte, delante de Amán, de día en día y de mes en mes; [y salió] el mes duodécimo, que es el mes de Adar.
8 И҆ речѐ (а҆ма́нъ) ко царю̀ а҆ртаѯе́рѯꙋ, глаго́лѧ: є҆́сть ꙗ҆зы́къ разсѣ́ѧнный во ꙗ҆зы́цѣхъ во все́мъ ца́рствѣ твое́мъ: зако́ны же и҆́хъ стра́нни па́че всѣ́хъ ꙗ҆зы̑къ, и҆ зако́нѡвъ ца́рскихъ не слꙋ́шаютъ, и҆ не по́льзꙋетъ царю̀ ѡ҆ста́вити и҆̀хъ: 8 Y dijo Amán al rey Assuero: Hay un pueblo esparcido y dividido entre los pueblos en todas las provincias de tu reino, y sus leyes son diferentes de [las de] todo pueblo, y no observan las leyes del rey; y al rey no [viene] provecho de dejarlos.
9 и҆ а҆́ще го́дѣ є҆́сть царе́ви, да повели́тъ погꙋби́ти ѧ҆̀: а҆́зъ же запишꙋ̀ въ сокро́вище царе́во де́сѧть ты́сѧщъ тала̑нтъ сребра̀. 9 Si place al rey, escríbase que sean destruídos; y yo pesaré diez mil talentos de plata en manos de los que manejan la hacienda, para que sean traídos á los tesoros del rey.
10 И҆ сне́мъ ца́рь пе́рстень (съ рꙋкѝ своеѧ̀), дадѐ въ рꙋ́цѣ а҆ма́нꙋ, да запеча́таетъ писа̑нїѧ напи̑саннаѧ на і҆ꙋдє́й. 10 Entonces el rey quitó su anillo de su mano, y diólo á Amán hijo de Amadatha Agageo, enemigo de los Judíos,
11 И҆ речѐ ца́рь а҆ма́нꙋ: сребро̀ ᲂу҆́бѡ и҆мѣ́й ты̀ себѣ̀, лю́демъ же творѝ, ꙗ҆́коже хо́щеши. 11 Y díjole: La plata propuesta sea para ti, y asimismo el pueblo, para que hagas de él lo que bien te pareciere.
12 И҆ при́звани бы́ша писцы̀ царє́вы въ третїйна́десѧть де́нь мцⷭ҇а пе́рвагѡ, и҆ написа́ша, ꙗ҆́коже повелѣ̀ а҆ма́нъ, къ воево́дамъ и҆ нача́льникѡмъ по всѣ̑мъ страна́мъ, ѿ і҆нді́йскїѧ ѡ҆́бласти да́же и҆ до є҆ѳїо́пїи, сто̀ два́десѧти седмѝ страна́мъ, нача́льствꙋющымъ над̾ ꙗ҆зы̑ки по и҆́хъ ѧ҆зы́кꙋ, и҆́менемъ а҆ртаѯе́рѯа царѧ̀. 12 Entonces fueron llamados los escribanos del rey en el mes primero, á trece del mismo, y fué escrito conforme á todo lo que mandó Amán, á los príncipes del rey, y á los capitanes que estaban sobre cada provincia, y á los príncipes de cada pueblo, á cada provincia según su escritura, y á cada pueblo según su lengua: en nombre del rey Assuero fué escrito, y signado con el anillo del rey.
13 И҆ посла̀ съ писмонѡ́сцы писа̑нїѧ въ ца́рство а҆ртаѯе́рѯово, да побїю́тъ ро́дъ жидо́вскїй въ де́нь є҆ди́нъ мцⷭ҇а вторагѡна́десѧть, и҆́же є҆́сть а҆да́ръ, и҆ да расхи́тѧтъ и҆мѣ̑нїѧ и҆́хъ. Списа́нїе же є҆пїсто́лїи сицево̀ бѣ̀: ца́рь вели́кїй а҆ртаѯе́рѯъ нача́льствꙋющымъ ѿ і҆нді́и да́же до є҆ѳїо́пїи над̾ сто̀ два́десѧть седмїю̀ страна́ми и҆ мѣстонача́льникѡмъ пѡ́дданнымъ. Над̾ мно́гими ца́рствꙋющь ꙗ҆зы̑ки и҆ ѡ҆бдержа́въ всю̀ вселе́ннꙋю, восхотѣ́хъ, не де́рзостїю ѡ҆́бласти возноси́мь, но кро́тостїю и҆ ти́хостїю всегда̀ пра́вѧ, безмѧте́жно житїѐ всегда̀ ᲂу҆строѧ́ти подрꙋ́чныхъ (на́шихъ), и҆ ца́рствїе (своѐ) безмо́лвно и҆ проходи́мо да́же до конє́цъ соблюда́ѧ, ѡ҆бнови́ти жела́емый всѣ̑мъ человѣ́кѡмъ ми́ръ. Вопроси́вшꙋ же мѝ совѣ́тники моѧ̑, ка́кѡ бы возмо́жно сїѐ соверши́ти, и҆́же ᲂу҆ на́съ цѣломꙋ́дрїемъ пресловꙋ́тый и҆ во благоволе́нїи неизмѣ́нный и҆ тве́рдою вѣ́рностїю ᲂу҆твержде́нный и҆ вторꙋ́ю че́сть по царѝ полꙋчи́вый а҆ма́нъ сказа̀ на́мъ, ꙗ҆́кѡ во всѣ́хъ по вселе́ннѣй колѣ́нѣхъ смѣси́сѧ вражде́бный нѣ́кїй наро́дъ, зако́нами сопроти́вный ко всѧ́комꙋ ꙗ҆зы́кꙋ и҆ повелѣ̑нїѧ ца̑рскаѧ всегда̀ небрегꙋ́щь, дабы̀ не ᲂу҆строѧ́лосѧ ѿ на́съ благоꙋправлѧ́емое непоро́чнѡ соѡблада́нїе. Оу҆разꙋмѣ́вше ᲂу҆̀бо, ꙗ҆́кѡ се́й ꙗ҆зы́къ є҆ди́нъ сопротивлѧ́етсѧ всегда̀ всѧ́комꙋ человѣ́кꙋ, ᲂу҆ставле́нїе зако́нѡвъ и҆ностра́нное и҆змѣнѧ́етъ, и҆ проти́вѧсѧ на́шымъ дѣлѡ́мъ, гѡ́ршаѧ соверша́етъ ѕла̑ѧ, дабы̀ ца́рствїе на́ше не полꙋчи́ло благостоѧ́нїѧ: повелѣ́хомъ ᲂу҆̀бо напи́санными къ ва́мъ гра́мотами ѿ а҆ма́на ᲂу҆чине́нагѡ над̾ вещьмѝ (ца́рскими) и҆ втора́гѡ ѻ҆тца̀ на́шегѡ, всѣ́хъ со жена́ми и҆ ча́ды погꙋби́ти всекоре́ннѣ вра́жїими мечьмѝ без̾ всѧ́кїѧ ми́лости и҆ пощадѣ́нїѧ, въ четвертыйна́десѧть де́нь вторагѡна́десѧть мцⷭ҇а а҆да́ра, настоѧ́щагѡ лѣ́та, ꙗ҆́кѡ да бы́вшїи дре́вле и҆ нн҃ѣ вразѝ во є҆ди́нѣмъ днѝ го́рькѡ во а҆́дъ соше́дше, въ про́чее вре́мѧ ти́хо и҆ безмо́лвно житїѐ дадѧ́тъ на́мъ до конца̀ проходи́ти. 13 Y fueron enviadas letras por mano de los correos á todas las provincias del rey, para destruir, y matar, y exterminar á todos los Judíos, desde el niño hasta el viejo, niños y mujeres en un día, en el trece del mes duodécimo, que es el mes de Adar, y para apoderarse de su despojo.
14 Списа̑нїѧ же є҆пїсто́лїи посыла́хꙋсѧ по страна́мъ, и҆ повелѣ́но бы́сть всѣ̑мъ ꙗ҆зы́кѡмъ готѡ́вымъ бы́ти въ нарече́нный де́нь. 14 La copia del escrito que se diese por mandamiento en cada provincia, fué publicada á todos los pueblos, á fin de que estuviesen apercibidos para aquel día.
15 Приспѣ́ же дѣ́ло и҆ въ сꙋ́сы: и҆ ца́рь ᲂу҆́бѡ и҆ а҆ма́нъ пирꙋ̑юща наслажда́стасѧ, гра́дъ же (сꙋ́сы) мѧтѧ́шесѧ. 15 Y salieron los correos de priesa por mandato del rey, y el edicto fué dado en Susán capital del reino. Y el rey y Amán estaban sentados á beber, y la ciudad de Susán estaba conmovida.