Slavonic Biblia en eslavo eclesiástico (Biblia de Isabel) 1 И҆ прибли́жишасѧ даві́дꙋ дні́е ᲂу҆мре́ти є҆мꙋ̀, и҆ заповѣ́да соломѡ́нꙋ сы́нꙋ своемꙋ̀, глаго́лѧ: 1 Y LLEGÁRONSE los días de David para morir, y mandó á Salomón su hijo, diciendo:
2 а҆́зъ ѿхождꙋ̀ въ пꙋ́ть всеѧ̀ землѝ: ты́ же крѣпи́сѧ, и҆ бꙋ́ди мꙋ́жъ соверше́нъ, 2 Yo voy el camino de toda la tierra: esfuérzate, y sé varón.
3 и҆ сохранѝ завѣ́тъ гдⷭ҇а бг҃а твоегѡ̀, є҆́же ходи́ти во всѣ́хъ пꙋте́хъ є҆гѡ̀, храни́ти за́пѡвѣди є҆гѡ̀ и҆ ѡ҆правда̑нїѧ є҆гѡ̀, и҆ сꙋдьбы̑ є҆гѡ̀ и҆ свидѣ̑нїѧ є҆гѡ̀, пи̑саннаѧ въ зако́нѣ мѡѷсе́овѣ: да разꙋмѣ́еши ꙗ҆̀же сотвори́ши по всѣ̑мъ, є҆ли̑ка заповѣ́дахъ тебѣ̀: 3 Guarda la ordenanza de Jehová tu Dios, andando en sus caminos, y observando sus estatutos y mandamientos, y sus derechos y sus testimonios, de la manera que está escrito en la ley de Moisés, para que seas dichoso en todo lo que hicieres, y en todo aquello á que te tornares;
4 да ᲂу҆тверди́тъ гдⷭ҇ь сло́во своѐ, є҆́же речѐ ѡ҆ мнѣ̀, гл҃ѧ: а҆́ще сохранѧ́тъ сы́нове твоѝ пꙋти̑ своѧ̑, є҆́же ходи́ти предо мно́ю во и҆́стинѣ всѣ́мъ се́рдцемъ свои́мъ и҆ все́ю дꙋше́ю свое́ю, гл҃ѧ: не и҆скорени́тсѧ тебѣ̀ мꙋ́жъ съ престо́ла і҆и҃лева: 4 Para que confirme Jehová la palabra que me habló, diciendo: Si tus hijos guardaren su camino, andando delante de mí con verdad, de todo su corazón, y de toda su alma, jamás, dice, faltará á ti varón del trono de Israel.
5 и҆ ты̀ вѣ́си, є҆ли̑ка сотворѝ мнѣ̀ і҆ѡа́въ сы́нъ сарꙋ́инъ, є҆ли̑ка сотворѝ двѣма̀ воево́дама си́лъ і҆и҃левыхъ, а҆вени́рꙋ сы́нꙋ ни́ровꙋ и҆ а҆месса́ю сы́нꙋ і҆еѳе́ровꙋ, и҆ ᲂу҆бѝ и҆́хъ, и҆ и҆злїѧ̀ крѡ́ви бра́ни въ ми́рѣ, и҆ дадѐ кро́вь непови́нныхъ на по́ѧсѣ свое́мъ, и҆́же на чре́слѣхъ є҆гѡ̀, и҆ на сапозѣ̀ свое́мъ сꙋ́щемъ на нозѣ̀ є҆гѡ̀: 5 Y ya sabes tú lo que me ha hecho Joab hijo de Sarvia, lo que hizo á dos generales del ejército de Israel, á Abner hijo de Ner, y á Amasa hijo de Jether, los cuales él mató, derramando en paz la sangre de guerra, y poniendo la sangre de guerra en su talabarte que tenía sobre sus lomos, y en sus zapatos que tenía en sus pies.
6 и҆ сотвори́ши по мꙋ́дрости твое́й, и҆ не сведе́ши ста́рости є҆гѡ̀ съ ми́ромъ во а҆́дъ: 6 Tú pues harás conforme á tu sabiduría; no dejarás descender sus canas á la huesa en paz.
7 сынѡ́мъ же верзеллі́и галааді́тина сотвори́ши ми́лость, и҆ да бꙋ́дꙋтъ съ ꙗ҆дꙋ́щими трапе́зꙋ твою̀: ꙗ҆́кѡ та́кѡ прибли́жишасѧ мнѣ̀, внегда̀ бѣжа́ти мнѣ̀ ѿ лица̀ а҆вессалѡ́ма бра́та твоегѡ̀: 7 Mas á los hijos de Barzillai Galaadita harás misericordia, que sean de los convidados á tu mesa; porque ellos vinieron así á mí, cuando iba huyendo de Absalom tu hermano.
8 и҆ сѐ, съ тобо́ю семе́й сы́нъ гира́нь сы́нъ і҆емені́инъ ѿ ваꙋрі́ма, и҆ то́й проклѧ́ мѧ проклѧ́тїемъ го́рькимъ, въ де́нь во́ньже и҆схожда́хъ въ полкѝ: и҆ то́й сни́де на срѣ́тенїе мѝ на і҆ѻрда́нъ, и҆ клѧ́хсѧ є҆мꙋ̀ ѡ҆ гдⷭ҇ѣ, глаго́лѧ: не ᲂу҆бїю́ тѧ ѻ҆рꙋ́жїемъ: 8 También tienes contigo á Semei hijo de Gera, hijo de Benjamín, de Bahurim, el cual me maldijo con una maldición fuerte el día que yo iba á Mahanaim. Mas él mismo descendió á recibirme al Jordán, y yo le juré por Jehová, diciendo: Yo no te mataré á cuchillo.
9 и҆ да не ѡ҆безвини́ши є҆го̀, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ мꙋ́дръ є҆сѝ ты̀, и҆ ᲂу҆вѣ́си что̀ сотвори́ши є҆мꙋ̀, и҆ сведе́ши ста́рость є҆гѡ̀ съ кро́вїю во а҆́дъ. 9 Empero ahora no lo absolverás: que hombre sabio eres, y sabes cómo te has de haber con él: y harás descender sus canas con sangre á la sepultura.
10 И҆ ᲂу҆́спе даві́дъ со ѻ҆тцы̑ свои́ми, и҆ погребе́нъ бы́сть во гра́дѣ даві́довѣ. 10 Y David durmió con sus padres, y fué sepultado en la ciudad de David.
11 И҆ бы́сть дні́й, въ нѧ́же ца́рствова даві́дъ во і҆и҃ли, четы́редесѧть лѣ́тъ: въ хеврѡ́нѣ ца́рствова се́дмь лѣ́тъ, во і҆ерⷭ҇ли́мѣ же три́десѧть трѝ лѣ̑та. 11 Los días que reinó David sobre Israel fueron cuarenta años: siete años reinó en Hebrón, y treinta y tres años reinó en Jerusalem.
12 И҆ соломѡ́нъ сѣ́де на престо́лѣ даві́да ѻ҆тца̀ своегѡ̀ сы́нъ двана́десѧти лѣ́тъ, и҆ ᲂу҆гото́васѧ ца́рствїе є҆гѡ̀ ѕѣлѡ̀. 12 Y se sentó Salomón en el trono de David su padre, y fué su reino firme en gran manera.
13 И҆ вни́де а҆дѡ́нїа сы́нъ а҆ггі́ѳинъ къ вирсаві́и ма́тери соломѡ́ни, и҆ поклони́сѧ є҆́й. Ѻ҆на́ же речѐ: ми́ръ ли вхо́дъ тво́й; И҆ речѐ: ми́ръ. 13 Entonces Adonía hijo de Haggith vino á Bath-sheba madre de Salomón; y ella dijo: ¿Es tu venida de paz? Y él respondió: [Sí], de paz.
14 И҆ речѐ: сло́во мнѣ̀ къ тебѣ̀. И҆ речѐ є҆мꙋ̀: глаго́ли. 14 En seguida dijo: [Una] palabra tengo que decirte. Y ella dijo: Di.
15 И҆ речѐ є҆́й: ты̀ вѣ́си, ꙗ҆́кѡ мнѣ̀ бѣ̀ ца́рство, и҆ на мѧ̀ ве́сь і҆и҃ль положѝ лицѐ своѐ, є҆́же ца́рствовати, и҆ ѡ҆брати́сѧ ца́рство, и҆ бы́сть бра́тꙋ моемꙋ̀, ꙗ҆́кѡ ѿ гдⷭ҇а бы́сть є҆мꙋ̀: 15 Y él dijo: Tú sabes que el reino era mío, y que todo Israel había puesto en mí su rostro, para que yo reinara: mas el reino fué traspasado, y vino á mi hermano; porque por Jehová era suyo.
16 и҆ нн҃ѣ проше́нїѧ є҆ди́нагѡ а҆́зъ прошꙋ̀ ѿ тебє̀, не ѿвратѝ лица̀ своегѡ̀. И҆ речѐ є҆мꙋ̀ вирсаві́а: глаго́ли. 16 Y ahora yo te hago una petición: no me hagas volver mi rostro. Y ella le dijo: Habla.
17 И҆ речѐ къ не́й: рцы̀ къ соломѡ́нꙋ царю̀, ꙗ҆́кѡ не и҆́мать ѿврати́ти лица̀ своегѡ̀ ѿ тебє̀, и҆ дабы̀ мѝ да́лъ а҆вїса́гꙋ сꙋмантѧны́ню въ женꙋ̀. 17 El entonces dijo: Yo te ruego que hables al rey Salomón, (porque él no te hará volver tu rostro,) para que me dé á Abisag Sunamita por mujer.
18 И҆ речѐ вирсаві́а: до́брѣ, а҆́зъ и҆́мамъ глаго́лати ѡ҆ тебѣ̀ къ царю̀. 18 Y Bath-sheba dijo: Bien; yo hablaré por ti al rey.
19 И҆ вни́де вирсаві́а пред̾ царѧ̀ соломѡ́на глаго́лати є҆мꙋ̀ ѡ҆ а҆дѡ́нїи. И҆ воста̀ ца́рь на срѣ́тенїе є҆́й, и҆ поклони́сѧ є҆́й, и҆ сѣ́де на престо́лѣ свое́мъ: и҆ поста́виша престо́лъ дрꙋгі́й ма́тери царе́вѣ, и҆ сѣ́де ѡ҆деснꙋ́ю є҆гѡ̀, 19 Y vino Bath-sheba al rey Salomón para hablarle por Adonía. Y el rey se levantó á recibirla, é inclinóse á ella, y volvió á sentarse en su trono, é hizo poner una silla á la madre del rey, la cual se sentó á su diestra.
20 и҆ речѐ є҆мꙋ̀: проше́нїѧ ма́ла є҆ди́нагѡ а҆́зъ прошꙋ̀ ᲂу҆ тебє̀, не ѿвратѝ лица̀ моегѡ̀. И҆ речѐ къ не́й ца́рь: просѝ, ма́ти моѧ̀, ꙗ҆́кѡ не ѿвращꙋ́сѧ ѿ тебє̀. 20 Y ella dijo: Una pequeña petición pretendo de ti; no me hagas volver mi rostro. Y el rey le dijo: Pide, madre mía, que yo no te haré volver el rostro.
21 И҆ речѐ: да́ждь а҆вїса́гꙋ сꙋмантѧны́ню а҆дѡ́нїи бра́тꙋ твоемꙋ̀ въ женꙋ̀. 21 Y ella dijo: Dése Abisag Sunamita por mujer á tu hermano Adonía.
22 И҆ ѿвѣща̀ ца́рь соломѡ́нъ и҆ речѐ ма́тери свое́й: вскꙋ́ю ты̀ про́сиши а҆вїса́ги сꙋмантѧны́ни а҆дѡ́нїи; є҆щѐ просѝ є҆мꙋ̀ и҆ ца́рства, ꙗ҆́кѡ то́й бра́тъ мо́й бо́льшїй менє̀, и҆ є҆мꙋ̀ а҆вїа́ѳаръ і҆ере́й, и҆ є҆мꙋ̀ і҆ѡа́въ сы́нъ сарꙋ́инъ воево́да дрꙋ́гъ. 22 Y el rey Salomón respondió, y dijo á su madre: ¿Por qué pides á Abisag Sunamita para Adonía? Demanda también para él el reino, porque él es mi hermano mayor; y tiene también á Abiathar sacerdote, y á Joab hijo de Sarvia.
23 И҆ клѧ́тсѧ ца́рь соломѡ́нъ гдⷭ҇емъ, глаго́лѧ: сїѧ̑ да сотвори́тъ мнѣ̀ бг҃ъ и҆ сїѧ̑ да приложи́тъ, ꙗ҆́кѡ на дꙋ́шꙋ свою̀ глаго́ла а҆дѡ́нїа сло́во сїѐ: 23 Y el rey Salomón juró por Jehová, diciendo: Así me haga Dios y así me añada, que contra su vida ha hablado Adonía esta palabra.
24 и҆ нн҃ѣ жи́въ гдⷭ҇ь, и҆́же ᲂу҆гото́ва мѧ̀, и҆ посади́ мѧ на престо́лѣ ѻ҆тца̀ моегѡ̀ даві́да, и҆ то́й сотвори́ ми до́мъ, ꙗ҆́коже гл҃а гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ дне́сь ᲂу҆́мретъ а҆дѡ́нїа. 24 Ahora pues, vive Jehová, que me ha confirmado y me ha puesto sobre el trono de David mi padre, y que me ha hecho casa, como me había dicho, que Adonía morirá hoy.
25 И҆ посла̀ ца́рь соломѡ́нъ рꙋко́ю ване́а сы́на і҆ѡда́ева, и҆ ᲂу҆бѝ є҆го̀, и҆ ᲂу҆́мре а҆дѡ́нїа въ то́й де́нь. 25 Entonces el rey Salomón envió por mano de Benaía hijo de Joiada, el cual dió sobre él, y murió.
26 И҆ а҆вїа́ѳарꙋ і҆ере́ю речѐ ца́рь: тецы̀ ты̀ во а҆наѳѡ́ѳъ на село̀ твоѐ, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ сме́рти є҆сѝ ты̀ въ дне́шнїй де́нь, но не ᲂу҆мерщвлю̀ тебѐ, ꙗ҆́кѡ носи́лъ є҆сѝ кївѡ́тъ завѣ́та гдⷭ҇нѧ пред̾ ѻ҆тце́мъ мои́мъ (даві́домъ), и҆ ꙗ҆́кѡ ѡ҆ѕло́бленъ бы́лъ є҆сѝ во всѣ́хъ, и҆́миже ѡ҆ѕло́бленъ бѣ̀ ѻ҆те́цъ мо́й. 26 Y á Abiathar sacerdote dijo el rey: Vete á Anathoth á tus heredades, que tú eres digno de muerte; mas no te mataré hoy, por cuanto has llevado el arca del Señor Jehová delante de David mi padre, y además has sido trabajado en todas las cosas en que fué trabajado mi padre.
27 И҆ и҆згна̀ соломѡ́нъ а҆вїа́ѳара, є҆́же не бы́ти є҆мꙋ̀ і҆ере́емъ гдⷭ҇нимъ, ꙗ҆́коже сбы́тисѧ словесѝ гдⷭ҇ню, є҆́же гл҃а на до́мъ и҆лі́евъ въ силѡ́мѣ. 27 Así echó Salomón á Abiathar del sacerdocio de Jehová, para que se cumpliese la palabra de Jehová que había dicho sobre la casa de Eli en Silo.
28 И҆ слꙋ́хъ до́йде до і҆ѡа́ва сы́на сарꙋ́ина, ꙗ҆́кѡ і҆ѡа́въ послѣ́дова а҆дѡ́нїи, и҆ въ слѣ́дъ соломѡ́нь не ᲂу҆клони́сѧ. И҆ бѣжа̀ і҆ѡа́въ въ ски́нїю гдⷭ҇ню, и҆ ꙗ҆́тсѧ рогѡ́въ ѻ҆лтаре́выхъ. 28 Y vino la noticia hasta Joab: porque también Joab se había adherido á Adonía, si bien no se había adherido á Absalom. Y huyó Joab al tabernáculo de Jehová, y asióse á los cornijales del altar.
29 И҆ возвѣсти́ша соломѡ́нꙋ, глаго́люще: ꙗ҆́кѡ бѣжа̀ і҆ѡа́въ въ ски́нїю гдⷭ҇ню, и҆ сѐ, держи́тсѧ рогѡ́въ ѻ҆лтаре́выхъ. И҆ посла̀ ца́рь соломѡ́нъ ко і҆ѡа́вꙋ, глаго́лѧ: что́ ти бы́сть, ꙗ҆́кѡ ᲂу҆бѣжа́лъ є҆сѝ во ѻ҆лта́рь; И҆ речѐ і҆ѡа́въ: ꙗ҆́кѡ ᲂу҆боѧ́хсѧ ѿ лица̀ твоегѡ̀, и҆ бѣжа́хъ ко гдⷭ҇ꙋ. И҆ посла̀ соломѡ́нъ ване́а сы́на і҆ѡда́ева, глаго́лѧ: и҆дѝ, и҆ ᲂу҆бі́й є҆го̀, и҆ погребѝ є҆го̀. 29 Y fué hecho saber á Salomón que Joab había huído al tabernáculo de Jehová, y que estaba junto al altar. Entonces envió Salomón á Benaía hijo de Joiada, diciendo: Ve, y da sobre él.
30 И҆ прїи́де ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ ко і҆ѡа́вꙋ въ ски́нїю гдⷭ҇ню, и҆ речѐ є҆мꙋ̀: сїѧ̑ глаго́летъ ца́рь: и҆зы́ди. И҆ речѐ і҆ѡа́въ: не и҆зы́дꙋ, но да здѣ̀ ᲂу҆мрꙋ̀. И҆ возврати́сѧ ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ и҆ речѐ царю̀, глаго́лѧ: сїѧ̑ глаго́ла і҆ѡа́въ и҆ сїѧ̑ ѿвѣща̀ мнѣ̀. 30 Y entró Benaía al tabernáculo de Jehová, y díjole: El rey ha dicho que salgas. Y él dijo: No, sino aquí moriré. Y Benaía volvió con esta respuesta al rey, diciendo: Así habló Joab, y así me respondió.
31 И҆ речѐ є҆мꙋ̀ ца́рь: и҆дѝ и҆ сотворѝ є҆мꙋ̀, ꙗ҆́коже речѐ, и҆ ᲂу҆бі́й є҆го̀, и҆ погребѝ є҆го̀, и҆ ѿимѝ дне́сь кро́вь, ю҆́же тꙋ́не пролїѧ̀ і҆ѡа́въ, ѿ менє̀ и҆ ѿ до́мꙋ ѻ҆тца̀ моегѡ̀: 31 Y el rey le dijo: Haz como él ha dicho; mátale y entiérralo, y quita de mí y de la casa de mi padre la sangre que Joab ha derramado injustamente.
32 и҆ возвратѝ гдⷭ҇ь кро́вь непра́вды є҆гѡ̀ на главꙋ̀ є҆гѡ̀, ꙗ҆́коже нападѐ на два̀ мꙋ̑жа пра́вєдна и҆ бла̑га па́че є҆гѡ̀, и҆ ᲂу҆бѝ и҆̀хъ ѻ҆рꙋ́жїемъ: и҆ ѻ҆те́цъ мо́й даві́дъ не разꙋмѣ̀ кро́ве и҆́хъ, а҆вени́ра сы́на ни́рова, воево́дꙋ і҆и҃лева, и҆ а҆месса́ѧ сы́на і҆еѳе́рова, воево́дꙋ і҆ꙋ́дина: 32 Y Jehová hará tornar su sangre sobre su cabeza: que él ha muerto dos varones más justos y mejores que él, á los cuales mató á cuchillo sin que mi padre David supiese nada: á Abner hijo de Ner, general del ejército de Israel, y á Amasa hijo de Jether, general de ejército de Judá.
33 и҆ возврати́сѧ кро́вь и҆́хъ на главꙋ̀ є҆гѡ̀ и҆ на главꙋ̀ сѣ́мене є҆гѡ̀ во вѣ́ки: даві́дꙋ же и҆ сѣ́мени є҆гѡ̀, и҆ до́мꙋ є҆гѡ̀, и҆ престо́лꙋ є҆гѡ̀ ми́ръ да бꙋ́детъ до вѣ́ка ѿ гдⷭ҇а. 33 La sangre pues de ellos recaerá sobre la cabeza de Joab, y sobre la cabeza de su simiente para siempre: mas sobre David y sobre su simiente, y sobre su casa y sobre su trono, habrá perpetuamente paz de parte de Jehová.
34 И҆ взы́де ване́а сы́нъ і҆ѡда́евъ и҆ нападѐ на него̀, и҆ ᲂу҆бѝ є҆го̀, и҆ погребѐ є҆го̀ въ домꙋ̀ є҆гѡ̀ въ пꙋсты́ни. 34 Entonces Benaía hijo de Joiada subió, y dió sobre él, y matólo; y fué sepultado en su casa en el desierto.
35 И҆ поста́ви ца́рь соломѡ́нъ ване́а сы́на і҆ѡда́ева вмѣ́стѡ є҆гѡ̀ над̾ во́инствомъ: ца́рство же ᲂу҆правлѧ́шесѧ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ. И҆ садѡ́ка і҆ере́а дадѐ соломѡ́нъ ца́рь во і҆ере́а пе́рваго вмѣ́стѡ а҆вїа́ѳара. И҆ дадѐ гдⷭ҇ь смы́слъ соломѡ́нꙋ и҆ премꙋ́дрость мно́гꙋ ѕѣлѡ̀, и҆ широтꙋ̀ се́рдца, ꙗ҆́коже песо́къ и҆́же при мо́ри: и҆ и҆спо́лнисѧ ра́зꙋма соломѡ́нъ па́че ра́зꙋма всѣ́хъ дре́внихъ сынѡ́въ и҆ па́че всѣ́хъ мꙋ́дрыхъ є҆гѵ́петскихъ. И҆ поѧ́тъ дще́рь фараѡ́ню, и҆ введѐ ю҆̀ во гра́дъ даві́довъ, до́ндеже сконча̀ себѣ̀ зда́ти до́мъ сво́й, и҆ до́мъ гдⷭ҇ень въ пе́рвыхъ, и҆ стѣ́нꙋ і҆ерⷭ҇ли́ма ѡ҆́крестъ: въ се́дмь лѣ́тъ сотворѝ и҆ сконча̀. И҆ бѧ́ше ᲂу҆ соломѡ́на се́дмьдесѧтъ ты́сѧщъ (мꙋже́й) носѧ́щихъ бремена̀, и҆ ѻ҆́смьдесѧтъ ты́сѧщъ каменосѣ́чцєвъ въ горѣ̀. И҆ сотворѝ соломѡ́нъ мо́ре, и҆ подкрѣплє́нїѧ, и҆ ба̑ни вели̑кїѧ, и҆ столпы̀, и҆ и҆сто́чникъ дво́рный, и҆ мо́ре мѣ́дѧное: и҆ созда̀ краегра́дїе, и҆ забра̑ла над̾ ни́мъ, и҆ разсѣчѐ гра́дъ даві́довъ. Та́кѡ дщѝ фараѡ́нѧ пре́йде ѿ гра́да даві́дова въ до́мъ сво́й, є҆го́же созда̀ є҆́й: тогда̀ созда̀ краегра́дїе. И҆ соломѡ́нъ возноша́ше три́жды въ лѣ́то всесожжє́нїѧ и҆ ми̑рнаѧ на ѻ҆лта́рь, є҆го́же созда̀ гдⷭ҇еви, и҆ кадѧ́ше пред̾ гдⷭ҇емъ, и҆ совершѝ до́мъ. И҆ сі́и старѣ̑йшины приста́влени над̾ дѣла́ми соломѡ́ними, трѝ ты́сѧщы и҆ ше́сть сѡ́тъ приста̑вникъ за людьмѝ дѣ́лающими дѣ́ло. И҆ созда̀ а҆ссꙋ́ръ, и҆ магдѡ́нъ и҆ газе́ръ, и҆ веѳѡрѡ́нъ вы́шнїй и҆ валала́ѳъ: ѻ҆ба́че по созда́нїи до́мꙋ гдⷭ҇нѧ и҆ стѣны̀ і҆ерⷭ҇ли́мскїѧ ѡ҆́крестъ, по си́хъ созда̀ гра́ды сїѧ̑. И҆ є҆щѐ жи́въ сы́й даві́дъ, заповѣ́да соломѡ́нꙋ глаго́лѧ: сѐ, съ тобо́ю семе́й сы́нъ гира́нь, сы́нъ сѣ́мене і҆емені́ина, ѿ хеврѡ́на: се́й клѧ́ше мѧ̀ клѧ́твою ᲂу҆кори́зненною, въ де́нь во́ньже и҆до́хъ въ полкѝ: и҆ то́й сни́де въ срѣ́тенїе мѝ на і҆ѻрда́нъ, и҆ клѧ́хсѧ є҆мꙋ̀ гдⷭ҇емъ, глаго́лѧ, ꙗ҆́кѡ не ᲂу҆мерщвлю̀ є҆го̀ ѻ҆рꙋ́жїемъ: и҆ нн҃ѣ да не ѡ҆безвини́ши є҆го̀, ꙗ҆́кѡ мꙋ́жъ смы́сленъ є҆сѝ ты̀, и҆ разꙋмѣ́еши ꙗ҆̀же сотвори́ши є҆мꙋ̀, и҆ сведе́ши ста́рость є҆гѡ̀ съ кро́вїю во а҆́дъ. 35 Y el rey puso en su lugar á Benaía hijo de Joiada sobre el ejército: y á Sadoc puso el rey por sacerdote en lugar de Abiathar.
36 И҆ посла́въ ца́рь соломѡ́нъ, призва̀ семе́а и҆ речѐ є҆мꙋ̀: сози́жди себѣ̀ до́мъ во і҆ерⷭ҇ли́мѣ и҆ сѣдѝ та́мѡ, и҆ не и҆сходѝ ѿтꙋ́дꙋ ника́може: 36 Después envió el rey, é hizo venir á Semei, y díjole: Edifícate una casa en Jerusalem, y mora ahí, y no salgas de allá á una parte ni á otra;
37 и҆ бꙋ́детъ въ де́нь и҆схо́да твоегѡ̀, и҆ пре́йдеши пото́къ ке́дрскїй, разꙋмѣ́ѧ разꙋмѣ́й, ꙗ҆́кѡ сме́ртїю ᲂу҆́мреши: кро́вь твоѧ̀ бꙋ́детъ на главѣ̀ твое́й. И҆ заклѧ́тъ є҆го̀ ца́рь въ де́нь то́й. 37 Porque sabe de cierto que el día que salieres, y pasares el torrente de Cedrón, sin duda morirás, y tu sangre será sobre tu cabeza.
38 И҆ речѐ семе́й къ царю̀: бла́гъ глаго́лъ, є҆го́же глаго́лалъ є҆сѝ, го́споди мо́й царю̀: та́кѡ сотвори́тъ ра́бъ тво́й. И҆ сѣ́де семе́й во і҆ерⷭ҇ли́мѣ трѝ лѣ̑та. 38 Y Semei dijo al rey: La palabra es buena; como el rey mi señor ha dicho, así lo hará tu siervo. Y habitó Semei en Jerusalem muchos días.
39 И҆ бы́сть по трїе́хъ лѣ́тѣхъ, и҆ бѣжа́ста два̀ раба̑ семє́ина ко а҆гхꙋ́сꙋ сы́нꙋ мааха́инꙋ, царю̀ ге́ѳскꙋ. И҆ возвѣсти́ша семе́ю, глаго́люще: сѐ, рабѝ твоѝ во ге́ѳѣ. 39 Pero pasados tres años, aconteció que se le huyeron á Semei dos siervos á Achîs, hijo de Maachâ, rey de Gath. Y dieron aviso á Semei, diciendo: He aquí que tus siervos están en Gath.
40 И҆ воста̀ семе́й, и҆ ѡ҆сѣдла̀ ѻ҆слѧ̀ своѐ, и҆ и҆́де во ге́ѳъ ко а҆гхꙋ́сꙋ взыска́ти рабы̑ своѧ̑: и҆ по́йде семе́й, и҆ приведѐ рабы̑ своѧ̑ ѿ ге́ѳа. 40 Levantóse entonces Semei, y enalbardó su asno, y fué á Gath, á Achîs, á procurar sus siervos. Fué pues Semei, y volvió sus siervos de Gath.
41 И҆ возвѣсти́ша соломѡ́нꙋ, глаго́люще: ꙗ҆́кѡ семе́й ходѝ и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма въ ге́ѳъ и҆ возвратѝ рабы̑ своѧ̑. 41 Díjose luego á Salomón como Semei había ido de Jerusalem hasta Gath, y que había vuelto.
42 И҆ посла̀ ца́рь и҆ призва̀ семе́а и҆ речѐ къ немꙋ̀: не заклѧ́хъ ли тѧ̀ гдⷭ҇емъ, и҆ засвидѣ́тельствовахъ тебѣ̀, глаго́лѧ: во́ньже а҆́ще де́нь и҆зы́деши и҆з̾ і҆ерⷭ҇ли́ма и҆ по́йдеши на де́сно и҆лѝ на шꙋ́ее, разꙋмѣ́ѧ разꙋмѣ́й, ꙗ҆́кѡ сме́ртїю ᲂу҆́мреши; и҆ ре́клъ мѝ є҆сѝ: бла́гъ глаго́лъ, є҆го́же слы́шахъ: 42 Entonces el rey envió, é hizo venir á Semei, y díjole: ¿No te conjuré yo por Jehová, y te protesté, diciendo: El día que salieres, y fueres acá ó acullá, sabe de cierto que has de morir? Y tú me dijiste: La palabra es buena, yo la obedezco.
43 и҆ что̀ ꙗ҆́кѡ не сохрани́лъ є҆сѝ клѧ́твы гдⷭ҇ни и҆ за́повѣди, ю҆́же заповѣ́дахъ на тѧ̀; 43 ¿Por qué pues no guardaste el juramento de Jehová, y el mandamiento que yo te impuse?
44 И҆ речѐ ца́рь къ семе́ю: ты̀ вѣ́си всю̀ ѕло́бꙋ твою̀, ю҆́же вѣ́сть се́рдце твоѐ, ꙗ҆̀же сотвори́лъ є҆сѝ даві́дꙋ ѻ҆тцꙋ̀ моемꙋ̀: и҆ возвратѝ гдⷭ҇ь ѕло́бꙋ твою̀ на главꙋ̀ твою̀: 44 Dijo además el rey á Semei: Tú sabes todo el mal, el cual tu corazón bien sabe, que cometiste contra mi padre David; Jehová pues, ha tornado el mal sobre tu cabeza.
45 и҆ ца́рь соломѡ́нъ благослове́нъ, и҆ престо́лъ даві́довъ бꙋ́детъ гото́въ пред̾ гдⷭ҇емъ во вѣ́ки. 45 Y el rey Salomón será bendito, y el trono de David será firme perpetuamente delante de Jehová.
46 И҆ заповѣ́да ца́рь соломѡ́нъ ване́ю сы́нꙋ і҆ѡда́евꙋ: и҆ и҆зы́де, и҆ ᲂу҆бѝ є҆го̀, и҆ ᲂу҆́мре (семе́й). 46 Entonces el rey mandó á Benaía hijo de Joiada, el cual salió é hirióle; y murió. Y el reino fué confirmado en la mano de Salomón.