Saltar al texto

Romanos · Biblia en eslavo eclesiástico (Biblia de Isabel)

Romanos 14 Biblia en eslavo eclesiástico (Biblia de Isabel)

Read in English
Sobre Slavonic
  • Ortodoxa
  • AT: Septuaginta (griego)
  • NT: Texto bizantino
  • Ortodoxo
  • Formal (palabra por palabra)
  • 1751
  • GNU GPL v3 (edición digital; el texto es de dominio público)

Audio: Reina-Valera Antigua (RVA), leído por Joyfull · Sobre las grabaciones

Notas sobre este texto (3)
Slavonic Biblia en eslavo eclesiástico (Biblia de Isabel)
RV1909 Reina-Valera 1909
1 И҆знемога́ющаго же въ вѣ́рѣ прїе́млите, не въ сомнѣ́нїе помышле́нїи.
1 RECIBID al flaco en la fe, [pero] no para contiendas de disputas.
2 Ѻ҆́въ бо вѣ́рꙋетъ ꙗ҆́сти всѧ̑, а҆ и҆знемога́ѧй ѕє́лїѧ (да) ꙗ҆́стъ.
2 Porque uno cree que se ha de comer de todas cosas: otro que es débil, come legumbres.
3 Ꙗ҆ды́й не ꙗ҆дꙋ́щагѡ да не ᲂу҆корѧ́етъ: и҆ не ꙗ҆ды́й ꙗ҆дꙋ́щагѡ да не ѡ҆сꙋжда́етъ: бг҃ъ бо є҆го̀ прїѧ́тъ.
3 El que come, no menosprecie al que no come: y el que no come, no juzgue al que come; porque Dios le ha levantado.
4 Ты̀ кто̀ є҆сѝ сꙋдѧ́й чꙋжде́мꙋ рабꙋ̀; Своемꙋ̀ гдⷭ҇еви стои́тъ, и҆лѝ па́даетъ. Ста́нетъ же, си́ленъ бо є҆́сть бг҃ъ поста́вити є҆го̀.
4 ¿Tú quién eres que juzgas al siervo ajeno? para su señor está en pie, ó cae: mas se afirmará; que poderoso es el Señor para afirmarle.
5 Ѻ҆́въ ᲂу҆́бѡ разсꙋжда́етъ де́нь чрез̾ де́нь, ѻ҆́въ же сꙋ́дитъ на всѧ́къ де́нь. Кі́иждо свое́ю мы́слїю да и҆звѣствꙋ́етсѧ.
5 Uno hace diferencia entre día y día; otro juzga [iguales] todos los días. Cada uno esté asegurado en su ánimo.
6 Мꙋ́дрствꙋѧй де́нь, гдⷭ҇еви мꙋ́дрствꙋетъ: и҆ не мꙋ́дрствꙋѧй де́нь, гдⷭ҇еви не мꙋ́дрствꙋетъ. Ꙗ҆ды́й, гдⷭ҇еви ꙗ҆́стъ, благодари́тъ бо бг҃а: и҆ не ꙗ҆ды́й, гдⷭ҇еви не ꙗ҆́стъ, и҆ благодари́тъ бг҃а.
6 El que hace caso del día, háce[lo] para el Señor: y el que no hace caso del día, no lo hace para el Señor. El que come, come para el Señor, porque da gracias á Dios; y el que no come, no come para el Señor, y da gracias á Dios.
7 Никто́же бо на́съ себѣ̀ живе́тъ, и҆ никто́же себѣ̀ ᲂу҆мира́етъ:
7 Porque ninguno de nosotros vive para sí, y ninguno muere para sí.
8 а҆́ще бо живе́мъ, гдⷭ҇еви живе́мъ, а҆́ще же ᲂу҆мира́емъ, гдⷭ҇еви ᲂу҆мира́емъ: а҆́ще ᲂу҆̀бо живе́мъ, а҆́ще ᲂу҆мира́емъ, гдⷭ҇ни є҆смы̀.
8 Que si vivimos, para el Señor vivimos; y si morimos, para el Señor morimos. Así que, ó que vivamos, ó que muramos, del Señor somos.
9 На сїе́ бо хрⷭ҇то́съ и҆ ᲂу҆́мре и҆ воскр҃се и҆ ѡ҆живѐ, да и҆ ме́ртвыми и҆ живы́ми ѡ҆блада́етъ.
9 Porque Cristo para esto murió, y resucitó, y volvió á vivir, para ser Señor así de los muertos como de los que viven.
10 Ты́ же почто̀ ѡ҆сꙋжда́еши бра́та твоего̀, и҆лѝ ты̀ что̀ ᲂу҆ничижа́еши бра́та твоего̀; Вси́ бо предста́немъ сꙋди́щꙋ хрⷭ҇то́вꙋ.
10 Mas tú ¿por qué juzgas á tu hermano? ó tú también, ¿por qué menosprecias á tu hermano? porque todos hemos de estar ante el tribunal de Cristo.
11 Пи́сано бо є҆́сть: живꙋ̀ а҆́зъ, гл҃етъ гдⷭ҇ь, ꙗ҆́кѡ мнѣ̀ покло́нитсѧ всѧ́ко колѣ́но, и҆ всѧ́къ ѧ҆зы́къ и҆сповѣ́стсѧ бг҃ови.
11 Porque escrito está: Vivo yo, dice el Señor, que á mí se doblará toda rodilla, y toda lengua confesará á Dios.
12 Тѣ́мже ᲂу҆̀бо кі́йждо на́съ ѡ҆ себѣ̀ сло́во да́стъ бг҃ꙋ.
12 De manera que, cada uno de nosotros dará á Dios razón de sí.
13 Не ктомꙋ̀ ᲂу҆̀бо дрꙋ́гъ дрꙋ́га ѡ҆сꙋжда́емъ, но сїѐ па́че сꙋди́те, є҆́же не полага́ти претыка́нїѧ бра́тꙋ и҆лѝ собла́зна.
13 Así que, no juzguemos más los unos de los otros: antes bien juzgad de no poner tropiezo ó escándalo al hermano.
14 Вѣ́мъ и҆ и҆звѣще́нъ є҆́смь ѡ҆ хрⷭ҇тѣ̀ і҆и҃сѣ, ꙗ҆́кѡ ничто́же скве́рно са́мо собо́ю: то́чїю помышлѧ́ющемꙋ что̀ скве́рно бы́ти, ѻ҆́номꙋ скве́рно є҆́сть.
14 Yo sé, y confío en el Señor Jesús, que de suyo nada hay inmundo: mas á aquel que piensa alguna cosa ser inmunda, para él es inmunda.
15 А҆́ще же бра́шна ра́ди бра́тъ тво́й скорби́тъ, ᲂу҆жѐ не по любвѝ хо́диши: не бра́шномъ твои́мъ того̀ погꙋблѧ́й, за него́же хрⷭ҇то́съ ᲂу҆́мре.
15 Empero si por causa de la comida tu hermano es contristado, ya no andas conforme á la caridad. No arruines con tu comida á aquél por el cual Cristo murió.
16 Да не хꙋли́тсѧ ᲂу҆̀бо ва́ше бл҃го́е.
16 No sea pues blasfemado vuestro bien:
17 Нѣ́сть бо црⷭ҇тво бж҃їе бра́шно и҆ питїѐ, но пра́вда и҆ ми́ръ и҆ ра́дость ѡ҆ дс҃ѣ ст҃ѣ.
17 Que el reino de Dios no es comida ni bebida, sino justicia y paz y gozo por el Espíritu Santo.
18 И҆́же бо си́ми слꙋ́житъ хрⷭ҇то́ви, бл҃гоꙋго́денъ є҆́сть бг҃ови и҆ и҆скꙋ́сенъ человѣ́кѡмъ.
18 Porque el que en esto sirve á Cristo, agrada á Dios, y es acepto á los hombres.
19 Тѣ́мже ᲂу҆̀бо ми́ръ возлю́бимъ и҆ ꙗ҆̀же къ созида́нїю дрꙋ́гъ ко дрꙋ́гꙋ.
19 Así que, sigamos lo que hace á la paz, y á la edificación de los unos á los otros.
20 Не бра́шна ра́ди разорѧ́й дѣ́ло бж҃їе. Всѧ̑ бо чи̑ста, но ѕло̀ человѣ́кꙋ претыка́нїемъ ꙗ҆дꙋ́щемꙋ:
20 No destruyas la obra de Dios por causa de la comida. Todas las cosas á la verdad son limpias: mas malo es al hombre que come con escándalo.
21 добро̀ не ꙗ҆́сти мѧ́съ, нижѐ пи́ти вїна̀, ни ѡ҆ не́мже бра́тъ тво́й претыка́етсѧ и҆лѝ соблазнѧ́етсѧ и҆лѝ и҆знемога́етъ.
21 Bueno es no comer carne, ni beber vino, ni [nada] en que tu hermano tropiece, ó se ofenda, ó sea debilitado.
22 Ты̀ вѣ́рꙋ и҆́маши; ѡ҆ себѣ̀ са́мъ и҆мѣ́й пред̾ бг҃омъ. Бл҃же́нъ не ѡ҆сꙋжда́ѧй себѐ, ѡ҆ не́мже и҆скꙋша́етсѧ.
22 ¿Tienes tú fe? Tenla para contigo delante de Dios. Bienaventurado el que no se condena á sí mismo con lo que aprueba.
23 А҆ сомнѧ́ѧйсѧ, а҆́ще ꙗ҆́стъ, ѡ҆сꙋжда́етсѧ, занѐ не ѿ вѣ́ры: всѧ́ко же, є҆́же не ѿ вѣ́ры, грѣ́хъ є҆́сть.
23 Mas el que hace diferencia, si comiere, es condenado, porque no [comió] por fe: y todo lo que no es de fe, es pecado.
24 Могꙋ́щемꙋ же ва́съ ᲂу҆тверди́ти по бл҃говѣствова́нїю моемꙋ̀ и҆ проповѣ́данїю і҆и҃съ хрⷭ҇то́вꙋ, по ѿкрове́нїю та́йны, лѣ́ты вѣ́чными ᲂу҆молча́нныѧ,
24 No está en esta traducción
25 ꙗ҆́вльшїѧсѧ же нн҃ѣ, писа̑нїи прⷪ҇ро́ческими, по повелѣ́нїю вѣ́чнагѡ бг҃а, въ послꙋша́нїе вѣ́ры во всѣ́хъ ꙗ҆зы́цѣхъ позна́вшїѧсѧ,
25 No está en esta traducción
26 є҆ди́номꙋ премⷣромꙋ бг҃ꙋ, і҆и҃сомъ хрⷭ҇то́мъ, є҆мꙋ́же сла́ва во вѣ́ки. А҆ми́нь.
26 No está en esta traducción
Referencias cruzadas (23)

Pasajes relacionados con cada versículo, del Treasury of Scripture Knowledge, tal como los reúnen y ordenan los lectores de OpenBible.info.

  1. 1 Romanos 15:1; 1 Corintios 8:7–13; 1 Corintios 9:22; Romanos 15:7; Romanos 14:21
  2. 2 1 Timoteo 4:4; Proverbios 15:17; Romanos 14:14; Gálatas 2:12; Romanos 14:22–23
  3. 3 Romanos 14:10; Colosenses 2:16–17; Lucas 18:9; Romanos 14:13; 1 Corintios 10:29–30
  4. 4 Santiago 4:11–12; Romanos 9:20; Romanos 8:31–39; Judas 24; 1 Corintios 4:4–5
  5. 5 Colosenses 2:16–17; Gálatas 4:9–10; Romanos 14:23; 1 Corintios 8:7; 1 Juan 3:19–21
  6. 6 1 Corintios 10:30–31; 1 Timoteo 4:3–5; Juan 6:28; Mateo 14:19; Isaías 58:5
  7. 7 1 Pedro 4:2; 2 Corintios 5:15; 1 Corintios 6:19–20; Tito 2:14; 1 Tesalonicenses 5:10
  8. 8 Filipenses 1:20; 1 Tesalonicenses 5:10; Hechos 21:13; 1 Corintios 15:23; Apocalipsis 14:13
  9. 9 Apocalipsis 1:18; Lucas 24:26; Hebreos 12:2; Juan 5:22–23; Efesios 1:20–23
  10. 10 2 Corintios 5:10; Eclesiastés 12:14; 1 Corintios 4:5; Romanos 2:16; Romanos 14:3–4
  11. 11 Isaías 45:22–25; Filipenses 2:10–11; Salmo 72:11; Romanos 10:9; Mateo 10:32
  12. 12 Mateo 12:36; 1 Pedro 4:5; Mateo 16:27; Gálatas 6:5; Eclesiastés 11:9
  13. 13 2 Corintios 6:3; 1 Corintios 8:9–13; Santiago 4:11; Lucas 17:2; Romanos 16:17
  14. 14 Tito 1:15; 1 Timoteo 4:4; Romanos 14:2; 1 Corintios 8:7; Hechos 10:14–15
  15. 15 1 Corintios 8:11–12; Gálatas 5:13; Filipenses 2:2–4; Romanos 14:20; 1 Corintios 8:1
  16. 16 1 Corintios 10:29–30; Romanos 12:17; 1 Tesalonicenses 5:22; 2 Corintios 8:20–21
  17. 17 Mateo 6:33; Romanos 15:13; 1 Corintios 4:20; 1 Corintios 8:8; Gálatas 5:22
  18. 18 2 Corintios 8:21; 1 Pedro 2:5; 1 Pedro 2:20; 2 Corintios 5:11; 1 Tesalonicenses 1:3–4
  19. 19 Romanos 12:18; Efesios 4:29; Salmo 34:14; Romanos 15:2; Hebreos 12:14
  20. 20 Romanos 14:14–15; Mateo 18:6; Tito 1:15; Hechos 10:15; 1 Corintios 10:31–33
  21. 21 1 Corintios 8:13; Romanos 14:13; Romanos 15:1–2; Lucas 17:1–2; Mateo 16:23
  22. 22 1 Juan 3:21; Romanos 14:5; Santiago 3:13; Gálatas 6:1; Romanos 14:23
  23. 23 Hebreos 11:6; Tito 1:15; 1 Corintios 8:7; 1 Corintios 11:29–31; Romanos 14:5

Referencias cruzadas: OpenBible.info (CC BY), tomadas sobre todo del Treasury of Scripture Knowledge (dominio público). · Fuentes y licencias

Lo que dijeron los Padres

Pasajes de los Padres de la Iglesia que comentan o citan este capítulo, tal como aparecen en la edición de Schaff (traducciones inglesas del siglo XIX, de dominio público). Los textos están en inglés.

Cómo se eligieron

«Comentario» es el comienzo de una homilía o exposición sobre este capítulo (homilías de san Juan Crisóstomo; tratados, sermones y comentarios a los Salmos de san Agustín). «Cita» es una frase en la que las notas de la propia edición identifican la cita de un versículo de este capítulo; solo se conserva si el texto coincide con el versículo. Solo se usan obras de autoría segura. Los Salmos siguen la numeración hebrea (Agustín usa la de los Setenta: su Salmo 50 es aquí el 51).

  1. Comentario 14:1 John Chrysostom, Homilies on Romans (Homily XXV)

    I Am aware that to most what is here said is a difficulty. And therefore I must first give the subject of the whole of this passage, and what he wishes to correct in writing this. What does he wish to correct then?

    Leer en contexto · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 11 (1889)

  2. Cita 14:10–12 Polycarp of Smyrna, Epistle to the Philippians (The Epistle of Polycarp to the Philippians)

    If then we entreat the Lord to forgive us, we ought also ourselves to forgive; for we are before the eyes of our Lord and God, and "we must all appear at the judgment-seat of Christ, and must every one give an account of himself." Let us then serve Him in fear, and with all reverence, even as He Himself …

    Leer en contexto · Ante-Nicene Fathers, vol. 1 (1885)

  3. Cita 14:9 Irenaeus of Lyons, Against Heresies (Book III, Chapter XVII)

    … hath raised Him from the dead, thou shall be saved." And he renders the reason why the Son of God did these things, saying, "For to this end Christ both lived, and died, and revived, that He might rule over the living and the dead." And again, writing to the Corinthians, he declares, "But we preach Christ Jesus crucified;" and …

    Leer en contexto · Ante-Nicene Fathers, vol. 1 (1885)

  4. Cita 14:1 Augustine of Hippo, Confessions (Book VIII, Chapter XI)

    This it was, verily, "Him that is weak in the faith, receive ye;" which he applied to himself, and discovered to me.

    Leer en contexto · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 1 (1886)

  5. Cita 14:10 John Chrysostom, Homilies on the Gospel of Matthew (Homily XXIII)

    Because Paul also saith this selfsame thing: or rather, there too it is Christ, speaking by Paul, and saying, "Why dost thou judge thy brother?

    Leer en contexto · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 10 (1888)