Hechos 27 Texto Patriarcal (Antoniades 1904/1912)

271 ως δε εκριθη του αποπλειν ημας εις την ιταλιαν, παρεδιδουν τον τε παυλον και τινας ετερους δεσμωτας εκατονταρχη ονοματι ιουλιω σπειρης σεβαστης. 2 επιβαντες δε πλοιω αδραμυττηνω μελλοντες πλειν τους κατα την ασιαν τοπους ανηχθημεν, οντος συν ημιν αρισταρχου μακεδονος θεσσαλονικεως, 3 τη τε ετερα κατηχθημεν εις σιδωνα· φιλανθρωπως τε ο ιουλιος τω παυλω χρησαμενος επετρεψεν προς [τους] φιλους πορευθεντα επιμελειας τυχειν. 4 κακειθεν αναχθεντες υπεπλευσαμεν την κυπρον δια το τους ανεμους ειναι εναντιους, 5 το τε πελαγος το κατα την κιλικιαν και παμφυλιαν διαπλευσαντες κατηλθομεν εις μυρα της λυκιας. 6 κακει ευρων ο εκατονταρχης πλοιον αλεξανδρινον πλεον εις την ιταλιαν ενεβιβασεν ημας εις αυτο. 7 εν ικαναις δε ημεραις βραδυπλοουντες και μολις γενομενοι κατα την κνιδον, μη προσεωντος ημας του ανεμου, υπεπλευσαμεν την κρητην κατα σαλμωνην, 8 μολις τε παραλεγομενοι αυτην ηλθομεν εις τοπον τινα καλουμενον καλους λιμενας, ω εγγυς ην πολις λασαια. 9 ικανου δε χρονου διαγενομενου και οντος ηδη επισφαλους του πλοος δια το και την νηστειαν ηδη παρεληλυθεναι, παρηνει ο παυλος 10 λεγων αυτοις· ανδρες, θεωρω οτι μετα υβρεως και πολλης ζημιας ου μονον του φορτου και του πλοιου, αλλα και των ψυχων ημων μελλειν εσεσθαι τον πλουν. 11 ο δε εκατονταρχης τω κυβερνητη και τω ναυκληρω επειθετο μαλλον η τοις υπο του παυλου λεγομενοις. 12 ανευθετου δε του λιμενος υπαρχοντος προς παραχειμασιαν οι πλειους εθεντο βουλην αναχθηναι κακειθεν, ει πως δυναιντο καταντησαντες εις φοινικα παραχειμασαι, λιμενα της κρητης βλεποντα κατα λιβα και κατα χωρον. 13 υποπνευσαντος δε νοτου δοξαντες της προθεσεως κεκρατηκεναι, αραντες ασσον παρελεγοντο την κρητην. 14 μετ ου πολυ δε εβαλεν κατ αυτης ανεμος τυφωνικος ο καλουμενος ευροκλυδων. 15 συναρπασθεντος δε του πλοιου και μη δυναμενου αντοφθαλμειν τω ανεμω επιδοντες εφερομεθα. 16 νησιον δε τι υποδραμοντες καλουμενον κλαυδην μολις ισχυσαμεν περικρατεις γενεσθαι της σκαφης, 17 ην αραντες βοηθειαις εχρωντο υποζωννυντες το πλοιον· φοβουμενοι τε μη εις την συρτιν εκπεσωσιν, χαλασαντες το σκευος ουτως εφεροντο. 18 σφοδρως δε χειμαζομενων ημων τη εξης εκβολην εποιουντο, 19 και τη τριτη αυτοχειρες την σκευην του πλοιου ερριψαμεν. 20 μητε δε ηλιου μητε αστρων επιφαινοντων επι πλειονας ημερας, χειμωνος τε ουκ ολιγου επικειμενου, λοιπον περιηρειτο πασα ελπις του σωζεσθαι ημας. 21 πολλης δε ασιτιας υπαρχουσης τοτε σταθεις ο παυλος εν μεσω αυτων ειπεν· εδει μεν, ω ανδρες, πειθαρχησαντας μοι μη αναγεσθαι απο της κρητης κερδησαι τε την υβριν ταυτην και την ζημιαν. 22 και τα νυν παραινω υμας ευθυμειν· αποβολη γαρ ψυχης ουδεμια εσται εξ υμων πλην του πλοιου. 23 παρεστη γαρ μοι τη νυκτι ταυτη αγγελος του θεου ου ειμι, ω και λατρευω, 24 λεγων· μη φοβου, παυλε· καισαρι σε δει παραστηναι· και ιδου κεχαρισται σοι ο θεος παντας τους πλεοντας μετα σου. 25 διο ευθυμειτε, ανδρες· πιστευω γαρ τω θεω οτι ουτως εσται καθ ον τροπον λελαληται μοι. 26 εις νησον δε τινα δει ημας εκπεσειν. 27 ως δε τεσσαρεσκαιδεκατη νυξ εγενετο διαφερομενων ημων εν τω αδρια, κατα μεσον της νυκτος υπενοουν οι ναυται προσαγειν τινα αυτοις χωραν. 28 και βολισαντες ευρον οργυιας εικοσι, βραχυ δε διαστησαντες και παλιν βολισαντες ευρον οργυιας δεκαπεντε· 29 φοβουμενοι τε μηπως εις τραχεις τοπους εκπεσωμεν, εκ πρυμνης ριψαντες αγκυρας τεσσαρας ηυχοντο ημεραν γενεσθαι. 30 των δε ναυτων ζητουντων φυγειν εκ του πλοιου και χαλασαντων την σκαφην εις την θαλασσαν, προφασει ως εκ πρωρας μελλοντων αγκυρας εκτεινειν, 31 ειπεν ο παυλος τω εκατονταρχη και τοις στρατιωταις· εαν μη ουτοι μεινωσιν εν τω πλοιω, υμεις σωθηναι ου δυνασθε. 32 τοτε οι στρατιωται απεκοψαν τα σχοινια της σκαφης και ειασαν αυτην εκπεσειν. 33 αχρι δε ου εμελλεν ημερα γινεσθαι, παρεκαλει ο παυλος απαντας μεταλαβειν τροφης λεγων· τεσσαρεσκαιδεκατην σημερον ημεραν προσδοκωντες ασιτοι διατελειτε, μηδεν προσλαβομενοι. 34 διο παρακαλω υμας μεταλαβειν τροφης· τουτο γαρ προς της υμετερας σωτηριας υπαρχει· ουδενος γαρ υμων θριξ εκ της κεφαλης πεσειται. 35 ειπων δε ταυτα και λαβων αρτον ευχαριστησεν τω θεω ενωπιον παντων, και κλασας ηρξατο εσθιειν. 36 ευθυμοι δε γενομενοι παντες και αυτοι προσελαβοντο τροφης· 37 ημεν δε εν τω πλοιω αι πασαι ψυχαι διακοσιαι εβδομηκοντα εξ. 38 κορεσθεντες δε τροφης εκουφιζον το πλοιον εκβαλλομενοι τον σιτον εις την θαλασσαν. 39 οτε δε ημερα εγενετο, την γην ουκ επεγινωσκον, κολπον δε τινα κατενοουν εχοντα αιγιαλον, εις ον εβουλευσαντο, ει δυναιντο, εξωσαι το πλοιον. 40 και τας αγκυρας περιελοντες ειων εις την θαλασσαν αμα ανεντες τας ζευκτηριας των πηδαλιων, και επαραντες τον αρτεμωνα τη πνεουση κατειχον εις τον αιγιαλον. 41 περιπεσοντες δε εις τοπον διθαλασσον επωκειλαν την ναυν, και η μεν πρωρα ερεισασα εμεινεν ασαλευτος, η δε πρυμνα ελυετο υπο της βιας των κυματων. 42 των δε στρατιωτων βουλη εγενετο ινα τους δεσμωτας αποκτεινωσιν, μη τις εκκολυμβησας διαφυγοι. 43 ο δε εκατονταρχης βουλομενος διασωσαι τον παυλον εκωλυσεν αυτους του βουληματος, εκελευσεν τε τους δυναμενους κολυμβαν απορριψαντας πρωτους επι την γην εξιεναι, 44 και τους λοιπους ους μεν επι σανισιν, ους δε επι τινων των απο του πλοιου. και ουτως εγενετο παντας διασωθηναι επι την γην.