PT Texto Patriarcal (Antoniades 1904/1912) WEB World English Bible (clásica, con deuterocanónicos) PT1904 Texto Patriarcal 1904 (acentuado, edición de eBible) 1 και εγενετο εν μια των ημερων εκεινων διδασκοντος αυτου τον λαον εν τω ιερω και ευαγγελιζομενου επεστησαν οι ιερεις και οι γραμματεις συν τοις πρεσβυτεροις 1 On one of those days, as he was teaching the people in the temple and preaching the Good News, the priests and scribes came to him with the elders.
1 Καὶ ἐγένετο ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἐκείνων διδάσκοντος αὐτοῦ τὸν λαὸν ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εὐαγγελιζομένου ἐπέστησαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς σὺν τοῖς πρεσβυτέροις
2 και ειπον προς αυτον λεγοντες· ειπε ημιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιεις, η τις εστιν ο δους σοι την εξουσιαν ταυτην; 2 They asked him, “Tell us: by what authority do you do these things? Or who is giving you this authority?”
2 καὶ εἶπον πρὸς αὐτὸν λέγοντες· εἰπὲ ἡμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς, ἢ τίς ἐστιν ὁ δούς σοι τὴν ἐξουσίαν ταύτην;
3 αποκριθεις δε ειπεν προς αυτους· ερωτησω υμας καγω ενα λογον, και ειπατε μοι· 3 He answered them, “I also will ask you one question. Tell me:
3 ἀποκριθεὶς δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ ἕνα λόγον, καὶ εἴπατέ μοι·
4 το βαπτισμα ιωαννου εξ ουρανου ην η εξ ανθρωπων; 4 the baptism of John, was it from heaven, or from men?”
4 τὸ βάπτισμα Ἰωάννου ἐξ οὐρανοῦ ἦν ἢ ἐξ ἀνθρώπων;
5 οι δε συνελογισαντο προς εαυτους λεγοντες οτι εαν ειπωμεν, εξ ουρανου, ερει, διατι ουν ουκ επιστευσατε αυτω; 5 They reasoned with themselves, saying, “If we say, ‘From heaven,’ he will say, ‘Why didn’t you believe him?’
5 οἱ δὲ συνελογίσαντο πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντες ὅτι ἐὰν εἴπωμεν, ἐξ οὐρανοῦ, ἐρεῖ, διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ;
6 εαν δε ειπωμεν, εξ ανθρωπων, πας ο λαος καταλιθασει ημας· πεπεισμενος γαρ εστιν ιωαννην προφητην ειναι. 6 But if we say, ‘From men,’ all the people will stone us, for they are persuaded that John was a prophet.”
6 ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ἐξ ἀνθρώπων, πᾶς ὁ λαὸς καταλιθάσει ἡμᾶς· πεπεισμένος γάρ ἐστιν Ἰωάννην προφήτην εἶναι.
7 και απεκριθησαν μη ειδεναι ποθεν. 7 They answered that they didn’t know where it was from.
7 καὶ ἀπεκρίθησαν μὴ εἰδέναι πόθεν.
8 και ο ιησους ειπεν αυτοις· ουδε εγω λεγω υμιν εν ποια εξουσια ταυτα ποιω. 8 Jesus said to them, “Neither will I tell you by what authority I do these things.”
8 καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐδὲ ἐγὼ λέγω ὑμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ.
9 ηρξατο δε προς τον λαον λεγειν την παραβολην ταυτην· ανθρωπος τις εφυτευσεν αμπελωνα, και εξεδοτο αυτον γεωργοις και απεδημησεν χρονους ικανους. 9 He began to tell the people this parable: “A man planted a vineyard and rented it out to some farmers, and went into another country for a long time.
9 Ἤρξατο δὲ πρὸς τὸν λαὸν λέγειν τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπός τις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησε χρόνους ἱκανούς.
10 και εν τω καιρω απεστειλεν προς τους γεωργους δουλον ινα απο του καρπου του αμπελωνος δωσουσιν αυτω· οι δε γεωργοι δειραντες αυτον εξαπεστειλαν κενον. 10 At the proper season, he sent a servant to the farmers to collect his share of the fruit of the vineyard. But the farmers beat him and sent him away empty.
10 καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἀπέστειλε πρὸς τοὺς γεωργοὺς δοῦλον ἵνα ἀπὸ τοῦ καρποῦ τοῦ ἀμπελῶνος δώσουσιν αὐτῷ· οἱ δὲ γεωργοὶ δείραντες αὐτὸν ἐξαπέστειλαν κενόν.
11 και προσεθετο αυτοις πεμψαι ετερον δουλον. οι δε κακεινον δειραντες και ατιμασαντες εξαπεστειλαν κενον. 11 He sent yet another servant, and they also beat him and treated him shamefully, and sent him away empty.
11 καὶ προσέθετο αὐτοῖς πέμψαι ἕτερον δοῦλον. οἱ δὲ κἀκεῖνον δείραντες καὶ ἀτιμάσαντες ἐξαπέστειλαν κενόν.
12 και προσεθετο πεμψαι τριτον. οι δε και τουτον τραυματισαντες εξεβαλον. 12 He sent yet a third, and they also wounded him and threw him out.
12 καὶ προσέθετο πέμψαι τρίτον. οἱ δὲ καὶ τοῦτον τραυματίσαντες ἐξέβαλον.
13 ειπεν δε ο κυριος του αμπελωνος· τι ποιησω; πεμψω τον υιον μου τον αγαπητον· ισως τουτον ιδοντες εντραπησονται. 13 The lord of the vineyard said, ‘What shall I do? I will send my beloved son. It may be that seeing him, they will respect him.’
13 εἶπε δὲ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος· τί ποιήσω; πέμψω τὸν υἱόν μου τὸν ἀγαπητόν· ἴσως τοῦτον ἰδόντες ἐντραπήσονται.
14 ιδοντες δε αυτον οι γεωργοι διελογιζοντο προς εαυτους λεγοντες· ουτος εστιν ο κληρονομος· δευτε αποκτεινωμεν αυτον, ινα ημων γενηται η κληρονομια. 14 “But when the farmers saw him, they reasoned among themselves, saying, ‘This is the heir. Come, let’s kill him, that the inheritance may be ours.’
14 ἰδόντες δὲ αὐτὸν οἱ γεωργοὶ διελογίζοντο πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν, ἵνα ἡμῶν γένηται ἡ κληρονομία.
15 και εκβαλοντες αυτον εξω του αμπελωνος απεκτειναν. τι ουν ποιησει αυτοις ο κυριος του αμπελωνος; 15 Then they threw him out of the vineyard and killed him. What therefore will the lord of the vineyard do to them?
15 καὶ ἐκβαλόντες αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος ἀπέκτειναν. τί οὖν ποιήσει αὐτοῖς ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος;
16 ελευσεται και απολεσει τους γεωργους τουτους, και δωσει τον αμπελωνα αλλοις. ακουσαντες δε ειπον· μη γενοιτο. 16 He will come and destroy these farmers, and will give the vineyard to others.” When they heard that, they said, “May that never be!”
16 ἐλεύσεται καὶ ἀπολέσει τοὺς γεωργοὺς τούτους, καὶ δώσει τὸν ἀμπελῶνα ἄλλοις. ἀκούσαντες δὲ εἶπον· μὴ γένοιτο.
17 ο δε εμβλεψας αυτοις ειπεν· τι ουν εστιν το γεγραμμενον τουτο, λιθον ον απεδοκιμασαν οι οικοδομουντες, ουτος εγενηθη εις κεφαλην γωνιας; 17 But he looked at them and said, “Then what is this that is written, ‘The stone which the builders rejected was made the chief cornerstone’?
17 ὁ δὲ ἐμβλέψας αὐτοῖς εἶπε· τί οὖν ἐστι τὸ γεγραμμένον τοῦτο, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας;
18 πας ο πεσων επ εκεινον τον λιθον συνθλασθησεται· εφ ον δ αν πεση, λικμησει αυτον. 18 Everyone who falls on that stone will be broken to pieces, but it will crush whomever it falls on to dust.”
18 πᾶς ὁ πεσὼν ἐπ᾽ ἐκεῖνον τὸν λίθον συνθλασθήσεται· ἐφ᾽ ὃν δ᾽ ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν.
19 και εζητησαν οι αρχιερεις και οι γραμματεις επιβαλειν επ αυτον τας χειρας εν αυτη τη ωρα, και εφοβηθησαν τον λαον· εγνωσαν γαρ οτι προς αυτους τας παραβολας ελεγεν. 19 The chief priests and the scribes sought to lay hands on him that very hour, but they feared the people—for they knew he had spoken this parable against them.
19 Καὶ ἐζήτησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς ἐπιβαλεῖν ἐπ᾽ αὐτὸν τὰς χεῖρας ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, καὶ ἐφοβήθησαν τὸν λαόν· ἔγνωσαν γὰρ ὅτι πρὸς αὐτοὺς τὰς παραβολὰς ἔλεγε.
20 και παρατηρησαντες απεστειλαν εγκαθετους, υποκρινομενους εαυτους δικαιους ειναι, ινα επιλαβωνται αυτου λογου εις το παραδουναι αυτον τη αρχη και τη εξουσια του ηγεμονος. 20 They watched him and sent out spies, who pretended to be righteous, that they might trap him in something he said, so as to deliver him up to the power and authority of the governor.
20 Καὶ παρατηρήσαντες ἀπέστειλαν ἐγκαθέτους, ὑποκρινομένους ἑαυτοὺς δικαίους εἶναι, ἵνα ἐπιλάβωνται αὐτοῦ λόγου εἰς τὸ παραδοῦναι αὐτὸν τῇ ἀρχῇ καὶ τῇ ἐξουσίᾳ τοῦ ἡγεμόνος.
21 και επηρωτησαν αυτον λεγοντες· διδασκαλε, οιδαμεν οτι ορθως λεγεις και διδασκεις, και ου λαμβανεις προσωπον, αλλ επ αληθειας την οδον του θεου διδασκεις· 21 They asked him, “Teacher, we know that you say and teach what is right, and aren’t partial to anyone, but truly teach the way of God.
21 καὶ ἐπηρώτησαν αὐτὸν λέγοντες· διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ὀρθῶς λέγεις καὶ διδάσκεις, καὶ οὐ λαμβάνεις πρόσωπον, ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἀληθείας τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ διδάσκεις·
22 εξεστιν ημιν καισαρι φορον δουναι η ου; 22 Is it lawful for us to pay taxes to Caesar, or not?”
22 ἔξεστιν ἡμῖν Καίσαρι φόρον δοῦναι ἢ οὔ;
23 κατανοησας δε αυτων την πανουργιαν ειπεν προς αυτους· τι με πειραζετε; 23 But he perceived their craftiness, and said to them, “Why do you test me?
23 κατανοήσας δὲ αὐτῶν τὴν πανουργίαν εἶπε πρὸς αὐτούς· τί με πειράζετε;
24 δειξατε μοι δηναριον· τινος εχει εικονα και επιγραφην; αποκριθεντες δε ειπον· καισαρος. 24 Show me a denarius. Whose image and inscription are on it?” They answered, “Caesar’s.”
24 δείξατέ μοι δηνάριον· τίνος ἔχει εἰκόνα καὶ ἐπιγραφήν; ἀποκριθέντες δὲ εἶπον· Καίσαρος.
25 ο δε ειπεν αυτοις· αποδοτε τοινυν τα καισαρος καισαρι και τα του θεου τω θεω. 25 He said to them, “Then give to Caesar the things that are Caesar’s, and to God the things that are God’s.”
25 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἀπόδοτε τοίνυν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ.
26 και ουκ ισχυσαν επιλαβεσθαι αυτου ρηματος εναντιον του λαου, και θαυμασαντες επι τη αποκρισει αυτου εσιγησαν. 26 They weren’t able to trap him in his words before the people. They marveled at his answer and were silent.
26 καὶ οὐκ ἴσχυσαν ἐπιλαβέσθαι αὐτοῦ ῥήματος ἐναντίον τοῦ λαοῦ, καὶ θαυμάσαντες ἐπὶ τῇ ἀποκρίσει αὐτοῦ ἐσίγησαν.
27 προσελθοντες δε τινες των σαδδουκαιων, οι λεγοντες μη ειναι αναστασιν, επηρωτησαν αυτον 27 Some of the Sadducees came to him, those who deny that there is a resurrection.
27 Προσελθόντες δέ τινες τῶν Σαδδουκαίων, οἱ λέγοντες μὴ εἶναι ἀνάστασιν, ἐπηρώτησαν αὐτὸν
28 λεγοντες· διδασκαλε, μωυσης εγραψεν ημιν, εαν τινος αδελφος αποθανη εχων γυναικα, και ουτος ατεκνος αποθανη, ινα λαβη ο αδελφος αυτου την γυναικα και εξαναστηση σπερμα τω αδελφω αυτου. 28 They asked him, “Teacher, Moses wrote to us that if a man’s brother dies having a wife, and he is childless, his brother should take the wife and raise up children for his brother.
28 λέγοντες· διδάσκαλε, Μωϋσῆς ἔγραψεν ἡμῖν, ἐάν τινος ἀδελφὸς ἀποθάνῃ ἔχων γυναῖκα, καὶ οὗτος ἄτεκνος ἀποθάνῃ, ἵνα λάβῃ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα καὶ ἐξαναστήσῃ σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ.
29 επτα ουν αδελφοι ησαν· και ο πρωτος λαβων γυναικα απεθανεν ατεκνος· 29 There were therefore seven brothers. The first took a wife, and died childless.
29 ἑπτὰ οὖν ἀδελφοὶ ἦσαν· καὶ ὁ πρῶτος λαβὼν γυναῖκα ἀπέθανεν ἄτεκνος·
30 και ελαβεν ο δευτερος την γυναικα, και ουτος απεθανεν ατεκνος· 30 The second took her as wife, and he died childless.
30 καὶ ἔλαβεν ὁ δεύτερος τὴν γυναῖκα, καὶ οὗτος ἀπέθανεν ἄτεκνος·
31 και ο τριτος ελαβεν αυτην ωσαυτως· ωσαυτως δε και οι επτα· ου κατελιπον τεκνα, και απεθανον· 31 The third took her, and likewise the seven all left no children, and died.
31 καὶ ὁ τρίτος ἔλαβεν αὐτὴν ὡσαύτως· ὡσαύτως δὲ καὶ οἱ ἑπτά· οὐ κατέλιπον τέκνα, καὶ ἀπέθανον·
32 υστερον δε παντων και η γυνη απεθανεν. 32 Afterward the woman also died.
32 ὕστερον δὲ πάντων καὶ ἡ γυνὴ ἀπέθανεν.
33 εν τη αναστασει ουν τινος αυτων γινεται γυνη; οι γαρ επτα εσχον αυτην γυναικα. 33 Therefore in the resurrection whose wife of them will she be? For the seven had her as a wife.”
33 ἐν τῇ ἀναστάσει οὖν τίνος αὐτῶν γίνεται γυνή; οἱ γὰρ ἑπτὰ ἔσχον αὐτὴν γυναῖκα.
34 και αποκριθεις ειπεν αυτοις ο ιησους· οι υιοι του αιωνος τουτου γαμουσιν και εκγαμιζονται· 34 Jesus said to them, “The children of this age marry and are given in marriage.
34 καὶ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· οἱ υἱοὶ τοῦ αἰῶνος τούτου γαμοῦσι καὶ ἐκγαμίζονται·
35 οι δε καταξιωθεντες του αιωνος εκεινου τυχειν και της αναστασεως της εκ νεκρων ουτε γαμουσιν ουτε γαμιζονται· 35 But those who are considered worthy to attain to that age and the resurrection from the dead neither marry nor are given in marriage.
35 οἱ δὲ καταξιωθέντες τοῦ αἰῶνος ἐκείνου τυχεῖν καὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς ἐκ νεκρῶν οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται·
36 ουτε γαρ αποθανειν ετι δυνανται· ισαγγελοι γαρ εισιν και υιοι εισιν του θεου, της αναστασεως υιοι οντες. 36 For they can’t die any more, for they are like the angels and are children of God, being children of the resurrection.
36 οὔτε γὰρ ἀποθανεῖν ἔτι δύνανται· ἰσάγγελοι γάρ εἰσι καὶ υἱοί εἰσι τοῦ Θεοῦ, τῆς ἀναστάσεως υἱοὶ ὄντες.
37 οτι δε εγειρονται οι νεκροι, και μωυσης εμηνυσεν επι της βατου, ως λεγει κυριον τον θεον αβρααμ και τον θεον ισαακ και τον θεον ιακωβ. 37 But that the dead are raised, even Moses showed at the bush, when he called the Lord ‘The God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob.’
37 ὅτι δὲ ἐγείρονται οἱ νεκροί, καὶ Μωϋσῆς ἐμήνυσεν ἐπὶ τῆς βάτου, ὡς λέγει Κύριον τὸν Θεὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Θεὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Θεὸν Ἰακώβ.
38 θεος δε ουκ εστιν νεκρων, αλλα ζωντων· παντες γαρ αυτω ζωσιν. 38 Now he is not the God of the dead, but of the living, for all are alive to him.”
38 Θεὸς δὲ οὐκ ἔστι νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων· πάντες γὰρ αὐτῷ ζῶσιν.
39 αποκριθεντες δε τινες των γραμματεων ειπον· διδασκαλε, καλως ειπας. 39 Some of the scribes answered, “Teacher, you speak well.”
39 ἀποκριθέντες δέ τινες τῶν γραμματέων εἶπον· διδάσκαλε, καλῶς εἶπας.
40 ουκετι δε ετολμων επερωταν αυτον ουδεν. 40 They didn’t dare to ask him any more questions.
40 οὐκέτι δὲ ἐτόλμων ἐπερωτᾶν αὐτὸν οὐδέν.
41 ειπεν δε προς αυτους· πως λεγουσιν τον χριστον υιον δαυιδ ειναι; 41 He said to them, “Why do they say that the Christ is David’s son?
41 Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· πῶς λέγουσι τὸν Χριστὸν υἱὸν Δαυῒδ εἶναι;
42 και αυτος δαυιδ λεγει εν βιβλω των ψαλμων· ειπεν ο κυριος τω κυριω μου, καθου εκ δεξιων μου 42 David himself says in the book of Psalms, ‘The Lord said to my Lord, “Sit at my right hand,
42 καὶ αὐτὸς Δαυῒδ λέγει ἐν βίβλῳ τῶν ψαλμῶν· εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου
43 εως αν θω τους εχθρους σου υποποδιον των ποδων σου. 43 until I make your enemies the footstool of your feet.”’
43 ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου.
44 δαυιδ ουν αυτον κυριον καλει· και πως υιος αυτου εστιν; 44 “David therefore calls him Lord, so how is he his son?”
44 Δαυῒδ οὖν αὐτὸν Κύριον καλεῖ· καὶ πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστιν;
45 ακουοντος δε παντος του λαου ειπεν τοις μαθηταις αυτου· 45 In the hearing of all the people, he said to his disciples,
45 Ἀκούοντος δὲ παντὸς τοῦ λαοῦ εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ·
46 προσεχετε απο των γραμματεων των θελοντων περιπατειν εν στολαις και φιλουντων ασπασμους εν ταις αγοραις και πρωτοκαθεδριας εν ταις συναγωγαις και πρωτοκλισιας εν τοις δειπνοις, 46 “Beware of those scribes who like to walk in long robes, and love greetings in the marketplaces, the best seats in the synagogues, and the best places at feasts;
46 προσέχετε ἀπὸ τῶν γραμματέων τῶν θελόντων περιπατεῖν ἐν στολαῖς καὶ φιλούντων ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ πρωτοκλισίας ἐν τοῖς δείπνοις,
47 οι κατεσθιουσιν τας οικιας των χηρων και προφασει μακρα προσευχονται· ουτοι ληψονται περισσοτερον κριμα. 47 who devour widows’ houses, and for a pretense make long prayers. These will receive greater condemnation.”
47 οἳ κατεσθίουσι τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσεύχονται· οὗτοι λήψονται περισσότερον κρῖμα.