Job · Church Slavonic Bible (Elizabeth Bible)

Job 33 Church Slavonic Bible (Elizabeth Bible)

About Slavonic

Orthodox
OT: Septuagint (Greek)
NT: Byzantine text
Orthodox
Formal (word for word)
1751
GNU GPL v3 (digital edition; the text is public domain)

Audio: World English Bible (WEB), read by Winfred W. Henson · About the recordings

Notes on this text (3)

Church Slavonic in its traditional (Synodal) spelling, with accents, breathings and titlo abbreviations, shown in the Ponomar font (SIL Open Font License).
Exodus 36–39 follow the Septuagint's order; the digital source has no verse divisions there, so Exodus 36:8–end and chapters 37, 38 and 39 each appear as one block.
Not shown: the lectionary pericope numbers (зача́ло) and the marginal glosses of the digital source. The Prayer of Manasseh stands at the end of 2 Chronicles (36:24), as in the Slavonic Bible; the prologue of Sirach and the opening verse of Lamentations are joined to verse 1.

Slavonic Church Slavonic Bible (Elizabeth Bible)

RV1909 Reina-Valera 1909

1 Но послꙋ́шай, і҆́ѡве, слове́съ мои́хъ и҆ бесѣ́дꙋ мою̀ внꙋшѝ:

1 POR tanto, Job, oye ahora mis razones, y escucha todas mis palabras.

2 се́ бо, ѿверзо́хъ ᲂу҆ста̀ моѧ̑, и҆ возглаго́ла ѧ҆зы́къ мо́й:

2 He aquí yo abriré ahora mi boca, y mi lengua hablará en mi garganta.

3 чи́сто се́рдце моѐ во словесѣ́хъ, ра́зꙋмъ же ᲂу҆стнꙋ̀ моє́ю чи̑стаѧ ᲂу҆разꙋмѣ́етъ:

3 Mis razones [declararán] la rectitud de mi corazón, y mis labios proferirán pura sabiduría.

4 дх҃ъ бж҃їй сотвори́вый мѧ̀, дыха́нїе же вседержи́телево поꙋча́ющее мѧ̀:

4 El espíritu de Dios me hizo, y la inspiración del Omnipotente me dió vida.

5 а҆́ще мо́жеши, да́ждь мѝ ѿвѣ́тъ къ си̑мъ: потерпѝ, ста́ни проти́вꙋ менє̀, и҆ а҆́зъ проти́вꙋ тебє̀.

5 Si pudieres, respóndeme; dispón [tus palabras], está delante de mí.

6 Ѿ бре́нїѧ сотворе́нъ є҆сѝ ты̀, ꙗ҆́коже и҆ а҆́зъ: ѿ тогѡ́жде сотворе́нїѧ є҆смы̀:

6 Heme aquí á mí en lugar de Dios, conforme á tu dicho: de lodo soy yo también formado.

7 не стра́хъ мо́й тѧ̀ смѧте́тъ, нижѐ рꙋка̀ моѧ̀ тѧжка̀ бꙋ́детъ на тѧ̀.

7 He aquí que mi terror no te espantará, ni mi mano se agravará sobre ti.

8 Ѻ҆ба́че ре́клъ є҆сѝ во ᲂу҆́шы моѝ, и҆ гла́съ глагѡ́лъ твои́хъ ᲂу҆слы́шахъ, зане́же глаго́леши:

8 De cierto tú dijiste á oídos míos, y yo oí la voz de tus palabras [que decían]:

9 чи́стъ є҆́смь а҆́зъ, не согрѣша́ѧ, непоро́ченъ же є҆́смь, и҆́бо не беззако́нновахъ:

9 Yo soy limpio y sin defecto; y soy inocente, y no hay maldad en mí.

10 зазо́ръ же на мѧ̀ ѡ҆брѣ́те и҆ мни́тъ мѧ̀, ꙗ҆́кѡ проти́вника себѣ̀:

10 He aquí que él buscó achaques contra mí, y me tiene por su enemigo;

11 вложи́ же но́гꙋ мою̀ въ дре́во и҆ надсмотрѧ́лъ пꙋти̑ моѧ̑ всѧ̑.

11 Puso mis pies en el cepo, y guardó todas mis sendas.

12 Ка́кѡ бо глаго́леши, ꙗ҆́кѡ пра́въ є҆́смь, и҆ не послꙋ́ша менѐ; Вѣ́ченъ бо є҆́сть, и҆́же над̾ зємны́ми.

12 He aquí en esto no has hablado justamente: yo te responderé que mayor es Dios que el hombre.

13 Глаго́леши бо: чесѡ̀ ра́ди пра́вды моеѧ̀ не ᲂу҆слы́ша всѧ́ко сло́во;

13 ¿Por qué tomaste pleito contra él? Porque él no da cuenta de ninguna de sus razones.

14 Є҆ди́ною бо возглаго́летъ гдⷭ҇ь, второ́е же во снѣ̀, и҆лѝ въ поꙋче́нїи нощнѣ́мъ,

14 Sin embargo, en una ó en dos [maneras] habla Dios; [mas el hombre] no entiende.

15 и҆лѝ, ꙗ҆́кѡ є҆гда̀ напа́даетъ стра́хъ лю́тъ на человѣ́ки, во дрема́нїихъ на ло́жи:

15 Por sueño de visión nocturna, cuando el sueño cae sobre los hombres, cuando se adormecen sobre el lecho;

16 тогда̀ ѿкры́етъ ᲂу҆́мъ человѣ́ческїй, видѣ́ньми стра́ха тацѣ́ми и҆̀хъ ᲂу҆страши́тъ,

16 Entonces revela al oído de los hombres, y les señala su consejo;

17 да возврати́тъ человѣ́ка ѿ непра́вды, тѣ́ло же є҆гѡ̀ ѿ паде́нїѧ и҆зба́ви,

17 Para quitar al hombre de [su] obra, y apartar del varón la soberbia.

18 пощадѣ́ же дꙋ́шꙋ є҆гѡ̀ ѿ сме́рти, є҆́же не па́сти є҆мꙋ̀ на бра́ни.

18 Detendrá su alma de corrupción, y su vida de que pase á cuchillo.

19 Па́ки же ѡ҆бличѝ є҆го̀ болѣ́знїю на ло́жи и҆ мно́жество косте́й є҆гѡ̀ разсла́би:

19 También sobre su cama es castigado con dolor fuerte en todos sus huesos,

20 всѧ́кагѡ же бра́шна пшени́чна не возмо́жетъ прїѧ́ти, а҆ дꙋша̀ є҆гѡ̀ ꙗ҆́ди хо́щетъ,

20 Que le hace que su vida aborrezca el pan, y su alma la comida suave.

21 до́ндеже согнїю́тъ плѡ́ти є҆гѡ̀, и҆ пока́жетъ кѡ́сти є҆гѡ̀ то́щѧ:

21 Su carne desfallece sin verse, y sus huesos, que antes no se veían, aparecen.

22 прибли́жисѧ же на сме́рть дꙋша̀ є҆гѡ̀, и҆ живо́тъ є҆гѡ̀ во а҆́дѣ.

22 Y su alma se acerca al sepulcro, y su vida á los que causan la muerte.

23 А҆́ще бꙋ́детъ ты́сѧща а҆́гг҃лъ смертоно́сныхъ, є҆ди́нъ ѿ ни́хъ не ᲂу҆ѧзви́тъ є҆го̀: а҆́ще помы́слитъ се́рдцемъ ѡ҆брати́тисѧ ко гдⷭ҇ꙋ, повѣ́сть же человѣ́кꙋ сво́й зазо́ръ, и҆ безꙋ́мїе своѐ пока́жетъ,

23 Si tuviera cerca de él [algún] elocuente anunciador muy escogido, que anuncie al hombre su deber;

24 застꙋ́питъ є҆̀, є҆́же не впа́сти є҆мꙋ̀ въ сме́рть, ѡ҆бнови́тъ же тѣ́ло є҆гѡ̀ ꙗ҆́коже повапле́нїе на стѣнѣ̀, кѡ́сти же є҆гѡ̀ и҆спо́лнитъ мо́зга:

24 Que le diga que [Dios] tuvo de él misericordia, que lo libró de descender al sepulcro, que halló redención:

25 ᲂу҆мѧгчи́тъ же є҆гѡ̀ пло́ть ꙗ҆́коже младе́нца, и҆ ᲂу҆стро́итъ є҆го̀ возмꙋжа́вша въ человѣ́цѣхъ.

25 Enterneceráse su carne más que de niño, volverá á los días de su mocedad.

26 Помо́литсѧ же ко гдⷭ҇ꙋ и҆ прїѧ́тъ и҆́мъ бꙋ́детъ, вни́детъ же лице́мъ весе́лымъ со и҆сповѣ́данїемъ, возда́стъ же человѣ́кѡмъ пра́вдꙋ свою̀.

26 Orará á Dios, y le amará, y verá su faz con júbilo: y él restituirá al hombre su justicia.

27 Посе́мъ тогда̀ за́зритъ человѣ́къ са́мъ себѣ̀, глаго́лѧ: ꙗ҆кова̑ѧ содѣва́хъ; и҆ не по досто́инствꙋ и҆стѧза́ мѧ, ѡ҆ ни́хже согрѣши́хъ:

27 El mira sobre los hombres; y [el que] dijere: Pequé, y pervertí lo recto, y no me ha aprovechado;

28 спасѝ дꙋ́шꙋ мою̀, є҆́же не вни́ти во и҆стлѣ́нїе, и҆ жи́знь моѧ̀ свѣ́тъ ᲂу҆́зритъ.

28 [Dios] redimirá su alma, que no pase al sepulcro, y su vida se verá en luz.

29 Сѐ, сїѧ̑ всѧ̑ твори́тъ крѣ́пкїй (бг҃ъ) пꙋти̑ трѝ съ мꙋ́жемъ:

29 He aquí, todas estas cosas hace Dios dos y tres veces con el hombre;

30 но и҆зба́ви дꙋ́шꙋ мою̀ ѿ сме́рти, да живо́тъ мо́й во свѣ́тѣ хва́литъ є҆го̀.

30 Para apartar su alma del sepulcro, y para iluminarlo con la luz de los vivientes.

31 Внима́й, і҆́ѡве, и҆ послꙋ́шай менѐ, премолчѝ, и҆ а҆́зъ возглаго́лю:

31 Escucha, Job, y óyeme; calla, y yo hablaré.

32 и҆ а҆́ще тебѣ̀ сꙋ́ть словеса̀, ѿвѣща́й мѝ: глаго́ли, хощꙋ́ бо ѡ҆правди́тисѧ тебѣ̀:

32 Que si tuvieres razones, respóndeme: habla, porque yo te quiero justificar.

33 а҆́ще же нѝ, ты̀ послꙋ́шай менѐ, ᲂу҆молчѝ, и҆ наꙋчꙋ́ тѧ премꙋ́дрости.

33 Y si no, óyeme tú á mí; calla, y enseñarte he sabiduría.

Cross references (33)

Related passages for each verse, from the Treasury of Scripture Knowledge as collected and ranked by readers at OpenBible.info.

Cross references: OpenBible.info (CC BY), drawn mainly from the public-domain Treasury of Scripture Knowledge. · Sources & licences

What the Fathers said

Passages from the Church Fathers that expound or quote this chapter, verbatim from the public-domain Schaff edition (19th-century English translations).

How these were chosen

“Commentary” is the opening of a homily or exposition on this chapter (John Chrysostom’s homilies, Augustine’s tractates, sermons and expositions of the Psalms). “Quotes” are sentences where the edition’s own footnotes identify a quotation of a verse here, kept only when the wording matches the verse. Only works whose authorship is not in doubt are used. Psalms follow the Hebrew/English numbering (Augustine numbers them as the Septuagint does: his Psalm 50 is Psalm 51 here).

Quotes verse 33:4 John of Damascus, An Exact Exposition of the Orthodox Faith (Book I, Chapters VII–VIII)
Job, too, says, The Spirit of God hath made me, and the breath of the Almighty hath given me life.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 2, vol. 9 (1899)

Old Testament

New Testament

What the Fathers said