Marcos 14 Texto Patriarcal (Antoniades 1904/1912)

141 ην δε το πασχα και τα αζυμα μετα δυο ημερας. και εζητουν οι αρχιερεις και οι γραμματεις πως αυτον εν δολω κρατησαντες αποκτεινωσιν. 2 ελεγον δε μη εν τη εορτη, μηποτε θορυβος εσται του λαου. 3 και οντος αυτου εν βηθανια εν τη οικια σιμωνος του λεπρου, κατακειμενου αυτου ηλθεν γυνη εχουσα αλαβαστρον μυρου ναρδου πιστικης πολυτελους, και συντριψασα το αλαβαστρον κατεχεεν αυτου κατα της κεφαλης. 4 ησαν δε τινες αγανακτουντες προς εαυτους λεγοντες· εις τι η απωλεια αυτη του μυρου γεγονεν; 5 ηδυνατο γαρ τουτο το μυρον πραθηναι επανω τριακοσιων δηναριων και δοθηναι τοις πτωχοις· και ενεβριμωντο αυτη. 6 ο δε ιησους ειπεν· αφετε αυτην· τι αυτη κοπους παρεχετε; καλον εργον ειργασατο εν εμοι. 7 παντοτε γαρ τους πτωχους εχετε μεθ εαυτων, και οταν θελητε δυνασθε αυτους ευ ποιησαι· εμε δε ου παντοτε εχετε. 8 ο εσχεν αυτη εποιησεν· προελαβεν μυρισαι μου το σωμα εις τον ενταφιασμον. 9 αμην λεγω υμιν, οπου εαν κηρυχθη το ευαγγελιον τουτο εις ολον τον κοσμον, και ο εποιησεν αυτη λαληθησεται εις μνημοσυνον αυτης. 10 και ιουδας ο ισκαριωτης, εις των δωδεκα, απηλθεν προς τους αρχιερεις ινα παραδω αυτον αυτοις. 11 οι δε ακουσαντες εχαρησαν, και επηγγειλαντο αυτω αργυρια δουναι· και εζητει πως ευκαιρως αυτον παραδω. 12 και τη πρωτη ημερα των αζυμων, οτε το πασχα εθυον, λεγουσιν αυτω οι μαθηται αυτου· που θελεις απελθοντες ετοιμασωμεν ινα φαγης το πασχα; 13 και αποστελλει δυο των μαθητων αυτου και λεγει αυτοις· υπαγετε εις την πολιν, και απαντησει υμιν ανθρωπος κεραμιον υδατος βασταζων· ακολουθησατε αυτω, 14 και οπου εαν εισελθη, ειπατε τω οικοδεσποτη οτι ο διδασκαλος λεγει· που εστιν το καταλυμα μου οπου το πασχα μετα των μαθητων μου φαγω; 15 και αυτος υμιν δειξει ανωγαιον μεγα εστρωμενον ετοιμον· εκει ετοιμασατε ημιν. 16 και εξηλθον οι μαθηται αυτου και ηλθον εις την πολιν, και ευρον καθως ειπεν αυτοις, και ητοιμασαν το πασχα. 17 και οψιας γενομενης ερχεται μετα των δωδεκα· 18 και ανακειμενων αυτων και εσθιοντων ειπεν ο ιησους· αμην λεγω υμιν οτι εις εξ υμων παραδωσει με, ο εσθιων μετ εμου. 19 οι δε ηρξαντο λυπεισθαι και λεγειν αυτω εις καθ εις· μητι εγω; και αλλος· μητι εγω; 20 ο δε αποκριθεις ειπεν αυτοις· εις εκ των δωδεκα, ο εμβαπτομενος μετ εμου εις το τρυβλιον. 21 ο μεν υιος του ανθρωπου υπαγει καθως γεγραπται περι αυτου· ουαι δε τω ανθρωπω εκεινω, δι ου ο υιος του ανθρωπου παραδιδοται· καλον ην αυτω ει ουκ εγεννηθη ο ανθρωπος εκεινος. 22 και εσθιοντων αυτων λαβων ο ιησους αρτον ευλογησας εκλασεν και εδωκεν αυτοις και ειπεν· λαβετε [φαγετε]· τουτο εστιν το σωμα μου. 23 και λαβων [το] ποτηριον ευχαριστησας εδωκεν αυτοις, και επιον εξ αυτου παντες. 24 και ειπεν αυτοις· τουτο εστιν το αιμα μου το της καινης διαθηκης το περι πολλων εκχυνομενον. 25 αμην λεγω υμιν οτι ουκετι ου μη πιω εκ του γενηματος της αμπελου εως της ημερας εκεινης οταν αυτο πινω καινον εν τη βασιλεια του θεου. 26 και υμνησαντες εξηλθον εις το ορος των ελαιων. 27 και λεγει αυτοις ο ιησους οτι παντες σκανδαλισθησεσθε εν εμοι εν τη νυκτι ταυτη· οτι γεγραπται, παταξω τον ποιμενα και διασκορπισθησονται τα προβατα· 28 αλλα μετα το εγερθηναι με προαξω υμας εις την γαλιλαιαν. 29 ο δε πετρος εφη αυτω· και ει παντες σκανδαλισθησονται, αλλ ουκ εγω. 30 και λεγει αυτω ο ιησους· αμην λεγω σοι οτι συ σημερον εν τη νυκτι ταυτη πριν η δις αλεκτορα φωνησαι τρις απαρνηση με. 31 ο δε πετρος εκ περισσου ελεγεν μαλλον· εαν με δεη συναποθανειν σοι, ου μη σε απαρνησομαι. ωσαυτως δε και παντες ελεγον. 32 και ερχονται εις χωριον ου το ονομα γεθσημανη, και λεγει τοις μαθηταις αυτου· καθισατε ωδε εως προσευξωμαι. 33 και παραλαμβανει τον πετρον και ιακωβον και ιωαννην μεθ εαυτου, και ηρξατο εκθαμβεισθαι και αδημονειν 34 και λεγειν αυτοις· περιλυπος εστιν η ψυχη μου εως θανατου· μεινατε ωδε και γρηγορειτε. 35 και προελθων μικρον επεσεν επι προσωπον επι της γης, και προσηυχετο ινα, ει δυνατον εστιν, παρελθη απ αυτου η ωρα, 36 και ελεγεν· αββα ο πατηρ, παντα δυνατα σοι· παρενεγκε το ποτηριον απ εμου τουτο· αλλ ου τι εγω θελω, αλλ ει τι συ. 37 και ερχεται και ευρισκει αυτους καθευδοντας, και λεγει τω πετρω· σιμων, καθευδεις; ουκ ισχυσατε μιαν ωραν γρηγορησαι; 38 γρηγορειτε και προσευχεσθε, ινα μη εισελθητε εις πειρασμον· το μεν πνευμα προθυμον, η δε σαρξ ασθενης. 39 και παλιν απελθων προσηυξατο τον αυτον λογον ειπων. 40 και υποστρεψας ευρεν αυτους παλιν καθευδοντας· ησαν γαρ οι οφθαλμοι αυτων καταβαρυνομενοι, και ουκ ηδεισαν τι αποκριθωσιν αυτω. 41 και ερχεται το τριτον και λεγει αυτοις· καθευδετε λοιπον και αναπαυεσθε! απεχει· ηλθεν η ωρα· ιδου παραδιδοται ο υιος του ανθρωπου εις τας χειρας των αμαρτωλων. 42 εγειρεσθε, αγωμεν· ιδου ο παραδιδους με ηγγικεν. 43 και ευθεως, ετι αυτου λαλουντος, παραγινεται ιουδας ο ισκαριωτης, εις των δωδεκα, και μετ αυτου οχλος πολυς μετα μαχαιρων και ξυλων, απεσταλμενοι παρα των αρχιερεων και γραμματεων και των πρεσβυτερων. 44 δεδωκει δε ο παραδιδους αυτον συσσημον αυτοις λεγων· ον αν φιλησω, αυτος εστιν· κρατησατε αυτον και απαγαγετε ασφαλως. 45 και ελθων ευθεως προσελθων αυτω λεγει· χαιρε, ραββι, και κατεφιλησεν αυτον. 46 οι δε επεβαλον επ αυτον τας χειρας αυτων και εκρατησαν αυτον. 47 εις δε τις των παρεστηκοτων σπασαμενος την μαχαιραν επαισεν τον δουλον του αρχιερεως και αφειλεν αυτου το ωτιον. 48 και αποκριθεις ο ιησους ειπεν αυτοις· ως επι ληστην εξηλθετε μετα μαχαιρων και ξυλων συλλαβειν με· 49 καθ ημεραν προς υμας ημην εν τω ιερω διδασκων, και ουκ εκρατησατε με. αλλ ινα πληρωθωσιν αι γραφαι. 50 και αφεντες αυτον εφυγον παντες. 51 και εις τις νεανισκος ηκολουθησεν αυτω, περιβεβλημενος σινδονα επι γυμνου· και κρατουσιν αυτον οι νεανισκοι· 52 ο δε καταλιπων την σινδονα γυμνος εφυγεν απ αυτων. 53 και απηγαγον τον ιησουν προς τον αρχιερεα· και συνερχονται αυτω παντες οι αρχιερεις και οι πρεσβυτεροι και οι γραμματεις. 54 και ο πετρος απο μακροθεν ηκολουθησεν αυτω εως εσω εις την αυλην του αρχιερεως, και ην συγκαθημενος μετα των υπηρετων και θερμαινομενος προς το φως. 55 οι δε αρχιερεις και ολον το συνεδριον εζητουν κατα του ιησου μαρτυριαν εις το θανατωσαι αυτον, και ουχ ευρισκον· 56 πολλοι γαρ εψευδομαρτυρουν κατ αυτου, και ισαι αι μαρτυριαι ουκ ησαν. 57 και τινες ανασταντες εψευδομαρτυρουν κατ αυτου λεγοντες 58 οτι ημεις ηκουσαμεν αυτου λεγοντος, οτι εγω καταλυσω τον ναον τουτον τον χειροποιητον και δια τριων ημερων αλλον αχειροποιητον οικοδομησω. 59 και ουδε ουτως ιση ην η μαρτυρια αυτων. 60 και αναστας ο αρχιερευς εις το μεσον επηρωτα τον ιησουν λεγων· ουκ αποκρινη ουδεν; τι ουτοι σου καταμαρτυρουσιν; 61 ο δε εσιωπα και ουδεν απεκρινατο. παλιν ο αρχιερευς επηρωτα αυτον και λεγει αυτω· συ ει ο χριστος ο υιος του ευλογητου; 62 ο δε ιησους ειπεν· εγω ειμι· και οψεσθε τον υιον του ανθρωπου εκ δεξιων καθημενον της δυναμεως και ερχομενον επι των νεφελων του ουρανου. 63 ο δε αρχιερευς διαρρηξας τους χιτωνας αυτου λεγει· τι ετι χρειαν εχομεν μαρτυρων; 64 ηκουσατε παντως της βλασφημιας· τι υμιν φαινεται; οι δε παντες κατεκριναν αυτον ειναι ενοχον θανατου. 65 και ηρξαντο τινες εμπτυειν αυτω και περικαλυπτειν το προσωπον αυτου και κολαφιζειν αυτον και λεγειν αυτω· προφητευσον ημιν τις εστιν ο παισας σε. και οι υπηρεται ραπισμασιν αυτον εβαλον. 66 και οντος του πετρου κατω εν τη αυλη ερχεται μια των παιδισκων του αρχιερεως, 67 και ιδουσα τον πετρον θερμαινομενον εμβλεψασα αυτω λεγει· και συ μετα του ιησου του ναζαρηνου ησθα. 68 ο δε ηρνησατο λεγων· ουκ οιδα ουδε επισταμαι τι συ λεγεις. και εξηλθεν εξω εις το προαυλιον, και αλεκτωρ εφωνησεν. 69 και η παιδισκη ιδουσα αυτον παλιν ηρξατο λεγειν τοις παρεστηκοσιν οτι ουτος εξ αυτων εστιν. 70 ο δε παλιν ηρνειτο. και μετα μικρον παλιν οι παρεστωτες ελεγον τω πετρω· αληθως εξ αυτων ει· και γαρ γαλιλαιος ει και η λαλια σου ομοιαζει. 71 ο δε ηρξατο αναθεματιζειν και ομνυναι οτι ουκ οιδα τον ανθρωπον τουτον ον λεγετε. 72 και εκ δευτερου αλεκτωρ εφωνησεν. και ανεμνησθη ο πετρος το ρημα ο ειπεν αυτω ο ιησους οτι πριν αλεκτορα φωνησαι δις, απαρνηση με τρις· και επιβαλων εκλαιεν.