1 Ο δε όφις ήτο το φρονιμώτερον πάντων των ζώων του αγρού, τα οποία έκαμε Κύριος ο Θεός· και είπεν ο όφις προς την γυναίκα, Τω όντι είπεν ο Θεός, Μη φάγητε από παντός δένδρου του παραδείσου; 2 Και είπεν η γυνή προς τον όφιν, Από του καρπού των δένδρων του παραδείσου δυνάμεθα να φάγωμεν· 3 από δε του καρπού του δένδρου, το οποίον είναι εν μέσω του παραδείσου, είπεν ο Θεός, Μη φάγητε απ' αυτού, μηδέ εγγίσητε αυτόν, διά να μη αποθάνητε. 4 Και είπεν ο όφις προς την γυναίκα, Δεν θέλετε βεβαίως αποθάνει 5 αλλ' εξεύρει ο Θεός, ότι καθ' ην ημέραν φάγητε απ' αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι ως θεοί, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν. 6 Και είδεν η γυνή, ότι το δένδρον ήτο καλόν εις βρώσιν, και ότι ήτο αρεστόν εις τους οφθαλμούς, και επιθυμητόν το δένδρον ως δίδον γνώσιν· και λαβούσα εκ του καρπού αυτού, έφαγε· και έδωκε και εις τον άνδρα αυτής μεθ' εαυτής, και αυτός έφαγε. 7 Και ηνοίχθησαν οι οφθαλμοί αμφοτέρων, και εγνώρισαν ότι ήσαν γυμνοί· και ράψαντες φύλλα συκής, έκαμον εις εαυτούς περιζώματα. 8 Και ήκουσαν την φωνήν Κυρίου του Θεού, περιπατούντος εν τω παραδείσω προς το δειλινόν· και εκρύφθησαν ο Αδάμ και η γυνή αυτού από προσώπου Κυρίου του Θεού, μεταξύ των δένδρων του παραδείσου. 9 Εκάλεσε δε Κύριος ο Θεός τον Αδάμ, και είπε προς αυτόν, Που είσαι; 10 Ο δε είπε, Την φωνήν σου ήκουσα εν τω παραδείσω, και εφοβήθην, διότι είμαι γυμνός· και εκρύφθην. 11 Και είπε προς αυτόν ο Θεός, Τις εφανέρωσεν εις σε ότι είσαι γυμνός; Μήπως έφαγες από του δένδρου, από του οποίου προσέταξα εις σε να μη φάγης; 12 Και είπεν ο Αδάμ, Η γυνή την οποίαν έδωκας να ήναι μετ' εμού, αυτή μοι έδωκεν από του δένδρου, και έφαγον. 13 Και είπε Κύριος ο Θεός προς την γυναίκα, Τι είναι τούτο το οποίον έκαμες; Και η γυνή είπεν, Ο όφις με ηπάτησε, και έφαγον. 14 Και είπε Κύριος ο Θεός προς τον όφιν, Επειδή έκαμες τούτο, επικατάρατος να ήσαι μεταξύ πάντων των κτηνών, και πάντων των ζώων του αγρού· επί της κοιλίας σου θέλεις περιπατεί, και χώμα θέλεις τρώγει, πάσας τας ημέρας της ζωής σου· 15 και έχθραν θέλω στήσει αναμέσον σου και της γυναικός, και αναμέσον του σπέρματός σου και του σπέρματος αυτής· αυτό θέλει σου συντρίψει την κεφαλήν, και συ θέλεις κεντήσει την πτέρναν αυτού. 16 Προς δε την γυναίκα είπε, Θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου· με λύπας θέλεις γεννά τέκνα· και προς τον άνδρα σου θέλει είσθαι η επιθυμία σου, και αυτός θέλει σε εξουσιάζει. 17 Προς δε τον Αδάμ είπεν, Επειδή υπήκουσας εις τον λόγον της γυναικός σου, και έφαγες από του δένδρου, από του οποίου προσέταξα εις σε λέγων, Μη φάγης απ' αυτού, κατηραμένη να ήναι η γη εξ αιτίας σου· με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου· 18 και ακάνθας και τριβόλους θέλει βλαστάνει εις σέ· και θέλεις τρώγει τον χόρτον του αγρού· 19 εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου, εωσού επιστρέψης εις την γην, εκ της οποίας ελήφθης· επειδή γη είσαι, και εις γην θέλεις επιστρέψει. 20 Και εκάλεσεν ο Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού, Εύαν· διότι αυτή ήτο μήτηρ πάντων των ζώντων. 21 Και έκαμε Κύριος ο Θεός εις τον Αδάμ και εις την γυναίκα αυτού χιτώνας δερματίνους, και ενέδυσεν αυτούς. 22 Και είπε Κύριος ο Θεός, Ιδού, έγεινεν ο Αδάμ ως εις εξ ημών, εις το γινώσκειν το καλόν και το κακόν· και τώρα μήπως εκτείνη την χείρα αυτού, και λάβη και από του ξύλου της ζωής, και φάγη, και ζήση αιωνίως· 23 Όθεν Κύριος ο Θεός εξαπέστειλεν αυτόν εκ του παραδείσου της Εδέμ, διά να εργάζηται την γην εκ της οποίας ελήφθη. 24 Και εξεδίωξε τον Αδάμ· και κατά ανατολάς του παραδείσου της Εδέμ έθεσε τα Χερουβείμ, και την ρομφαίαν την φλογίνην, την περιστρεφομένην, διά να φυλάττωσι την οδόν του ξύλου της ζωής.
Genesis · Modern Greek Bible: Vamvas (1850)
Genesis 3 Modern Greek Bible: Vamvas (1850)
Audio: World English Bible (WEB), read by Winfred W. Henson · About the recordings
Notes on this text (2)
- The Old Testament is translated from the Hebrew, not from the Septuagint read in the Orthodox Church; there are no deuterocanonical books.
- Katharevousa (learned 19th-century Greek), as in the CrossWire module (text from theword.gr).
People & places in this chapter
From this site's family tree and Bible maps, only where those guides cite this chapter.
People
Adam
Formed from the dust by God's own hand, the father of all who live.
Cited in the guide: Genesis 1–5
Eve
The first woman, formed from Adam and named "the mother of all living."
Cited in the guide: Genesis 2-4
Cross references (24)
Related passages for each verse, from the Treasury of Scripture Knowledge as collected and ranked by readers at OpenBible.info.
- 1 2 Corinthians 11:3; 2 Corinthians 11:14; Revelation 12:9; Revelation 20:2; Matthew 4:3
- 2 Psalm 58:4
- 3 Genesis 2:16–17; 2 Corinthians 6:17; Genesis 20:6; Job 1:11; Exodus 19:12–13
- 4 John 8:44; 2 Corinthians 11:3; 1 Timothy 2:14; 2 Corinthians 2:11; Genesis 3:13
- 5 Ezekiel 28:2; 2 Thessalonians 2:4; 2 Corinthians 11:13–15; 2 Corinthians 4:4; Genesis 2:17
- 6 1 John 2:16; James 1:14–15; 1 Timothy 2:14; 2 Samuel 11:2; Romans 5:12–19
- 7 Isaiah 59:6; Genesis 2:25; Genesis 3:5; Job 9:29–31; Isaiah 28:20
- 8 Jeremiah 23:24; Hebrews 4:13; Proverbs 15:3; Job 34:21–22; Psalm 139:1–12
- 9 Genesis 4:9; Genesis 16:8; Revelation 20:12–13; Joshua 7:17–19; Genesis 11:5
- 10 Genesis 2:25; Psalm 119:120; Isaiah 57:11; Isaiah 47:3; 1 John 3:20
- 11 Romans 3:20; Genesis 4:10; Psalm 50:21
- 12 Proverbs 28:13; James 1:13–15; Romans 10:3; Job 31:33; Luke 10:29
- 13 2 Corinthians 11:3; 1 Timothy 2:14; John 18:35; Genesis 4:10–12; Genesis 3:4–6
- 14 Micah 7:17; Isaiah 65:25; Psalm 72:9; Isaiah 29:4; Leviticus 20:25
- 15 Romans 16:20; 1 John 3:8; Revelation 12:17; Isaiah 7:14; Hebrews 2:14–15
- 16 Titus 2:5; Colossians 3:18; 1 Corinthians 11:3; 1 Timothy 2:15; 1 Corinthians 14:34
- 17 Romans 8:20–22; Genesis 5:29; Isaiah 24:5–6; Ecclesiastes 2:22–23; John 16:33
- 18 Job 5:5; Matthew 13:7; Isaiah 7:23; Psalm 104:14–15; Proverbs 22:5
- 19 Ecclesiastes 12:7; Job 34:15; Psalm 104:29; Genesis 2:7; Psalm 90:3
- 20 Matthew 1:23; Genesis 2:23; Genesis 2:20; Genesis 5:29; Genesis 16:11
- 21 Isaiah 61:10; 2 Corinthians 5:21; 2 Corinthians 5:2–3; Genesis 3:7; Romans 3:22
- 22 Revelation 2:7; Revelation 22:14; Proverbs 3:18; Genesis 11:6–7; Revelation 22:2
- 23 Genesis 4:2; Genesis 4:12; Genesis 3:19; Ecclesiastes 5:9; Genesis 2:5
- 24 Hebrews 1:7; Psalm 104:4; Exodus 25:18–22; 1 Chronicles 21:16–17; Hebrews 10:18–22
Cross references: OpenBible.info (CC BY), drawn mainly from the public-domain Treasury of Scripture Knowledge. · Sources & licences
What the Fathers said
Passages from the Church Fathers that expound or quote this chapter, verbatim from the public-domain Schaff edition (19th-century English translations).
How these were chosen
“Commentary” is the opening of a homily or exposition on this chapter (John Chrysostom’s homilies, Augustine’s tractates, sermons and expositions of the Psalms). “Quotes” are sentences where the edition’s own footnotes identify a quotation of a verse here, kept only when the wording matches the verse. Only works whose authorship is not in doubt are used. Psalms follow the Hebrew/English numbering (Augustine numbers them as the Septuagint does: his Psalm 50 is Psalm 51 here).
"And God," it is declared, "said to the serpent: Because thou hast done this, cursed art thou above all cattle, and above all the beasts of the earth." And this same thing does the Lord also say in the Gospel, to those who are found upon the left hand: "Depart from me, ye cursed, into everlasting fire, which my Father …
… be subjected and bring them over unto Himself, allaying their swelling, and fostering their love; to the end that they might go on no further in self-confidence, but rather should become weak, seeing before their feet the Divinity weak by taking our "coats of skins;" and wearied, might cast themselves down upon It, and It rising, might lift them up.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 1 (1886)
For it will be no longer, "Dust thou art, and unto dust shalt thou return," and thou "tillest the ground," and those former words, that will be said to us; but what is far more grievous than these, the "outer darkness," the bonds that may not be burst, the venomous worm, the "gnashing of teeth;" and this with great reason.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 10 (1888)
Adam received the sentence, Cursed is the ground in thy labours; thorns and thistles shall it bring forth to thee.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 2, vol. 7 (1894)
"The serpent," says she, "beguiled me, and I did eat." But He put no question to the serpent; for He knew that he had been the prime mover in the guilty deed; but He pronounced the curse upon him in the first instance, that it might fall upon man with a mitigated rebuke.