1 Apparuit autem ei Dominus in convalle Mambre sedenti in ostio tabernaculi sui in ipso fervore diei. 2 Cumque elevasset oculos, apparuerunt ei tres viri stantes prope eum: quos cum vidisset, cucurrit in occursum eorum de ostio tabernaculi, et adoravit in terram. 3 Et dixit: Domine, si inveni gratiam in oculis tuis, ne transeas servum tuum: 4 sed afferam pauxillum aquæ, et lavate pedes vestros, et requiescite sub arbore. 5 Ponamque buccellam panis, et confortate cor vestrum: postea transibitis: idcirco enim declinastis ad servum vestrum. Qui dixerunt: Fac ut locutus es. 6 Festinavit Abraham in tabernaculum ad Saram, dixitque ei: Accelera, tria sata similæ commisce, et fac subcinericios panes. 7 Ipse vero ad armentum cucurrit, et tulit inde vitulum tenerrimum et optimum, deditque puero: qui festinavit et coxit illum. 8 Tulit quoque butyrum et lac, et vitulum quem coxerat, et posuit coram eis: ipse vero stabat juxta eos sub arbore. 9 Cumque comedissent, dixerunt ad eum: Ubi est Sara uxor tua? Ille respondit: Ecce in tabernaculo est. 10 Cui dixit: Revertens veniam ad te tempore isto, vita comite, et habebit filium Sara uxor tua. Quo audito, Sara risit post ostium tabernaculi. 11 Erant autem ambo senes, provectæque ætatis, et desierant Saræ fieri muliebria. 12 Quæ risit occulte dicens: Postquam consenui, et dominus meus vetulus est, voluptati operam dabo? 13 Dixit autem Dominus ad Abraham: Quare risit Sara, dicens: Num vere paritura sum anus? 14 Numquid Deo quidquam est difficile? juxta condictum revertar ad te hoc eodem tempore, vita comite, et habebit Sara filium. 15 Negavit Sara, dicens: Non risi, timore perterrita. Dominus autem: Non est, inquit, ita: sed risisti. 16 Cum ergo surrexissent inde viri, direxerunt oculos contra Sodomam: et Abraham simul gradiebatur, deducens eos. 17 Dixitque Dominus: Num celare potero Abraham quæ gesturus sum: 18 cum futurus sit in gentem magnam, ac robustissimam, et benedicendæ sint in illo omnes nationes terræ? 19 Scio enim quod præcepturus sit filiis suis, et domui suæ post se ut custodiant viam Domini, et faciant judicium et justitiam: ut adducat Dominus propter Abraham omnia quæ locutus est ad eum. 20 Dixit itaque Dominus: Clamor Sodomorum et Gomorrhæ multiplicatus est, et peccatum eorum aggravatum est nimis. 21 Descendam, et videbo utrum clamorem qui venit ad me, opere compleverint; an non est ita, ut sciam. 22 Converteruntque se inde, et abierunt Sodomam: Abraham vero adhuc stabat coram Domino. 23 Et appropinquans ait: Numquid perdes justum cum impio? 24 si fuerint quinquaginta justi in civitate, peribunt simul? et non parces loco illi propter quinquaginta justos, si fuerint in eo? 25 Absit a te ut rem hanc facias, et occidas justum cum impio, fiatque justus sicut impius, non est hoc tuum: qui judicas omnem terram, nequaquam facies judicium hoc. 26 Dixitque Dominus ad eum: Si invenero Sodomis quinquaginta justos in medio civitatis, dimittam omni loco propter eos. 27 Respondensque Abraham, ait: Quia semel cœpi, loquar ad Dominum meum, cum sim pulvis et cinis. 28 Quid si minus quinquaginta justis quinque fuerint? delebis, propter quadraginta quinque, universam urbem? Et ait: Non delebo, si invenero ibi quadraginta quinque. 29 Rursumque locutus est ad eum: Sin autem quadraginta ibi inventi fuerint, quid facies? Ait: Non percutiam propter quadraginta. 30 Ne quæso, inquit, indigneris, Domine, si loquar: quid si ibi inventi fuerint triginta? Respondit: Non faciam, si invenero ibi triginta. 31 Quia semel, ait, cœpi loquar ad Dominum meum: quid si ibi inventi fuerint viginti? Ait: Non interficiam propter viginti. 32 Obsecro, inquit, ne irascaris, Domine, si loquar adhuc semel: quid si inventi fuerint ibi decem? Et dixit: Non delebo propter decem. 33 Abiitque Dominus, postquam cessavit loqui ad Abraham: et ille reversus est in locum suum.
Genesis 18 Clementine Vulgate
Audio: World English Bible (WEB), read by Winfred W. Henson · About the recordings
People & places in this chapter
From this site's family tree and Bible maps, only where those guides cite this chapter.
People
Abraham
Called by God, he left home in faith to become the father of a chosen people.
Cited in the guide: Genesis 12–25
Sarah
Wife of Abraham who bore Isaac in her old age, long after hope seemed gone.
Cited in the guide: Genesis 17-21
Cross references (32)
Related passages for each verse, from the Treasury of Scripture Knowledge as collected and ranked by readers at OpenBible.info.
- 1 Genesis 14:13; Genesis 13:18; Genesis 48:3; Acts 7:2; Genesis 26:2
- 2 Hebrews 13:2; Genesis 18:22; Genesis 19:1; Judges 13:3; Genesis 23:7
- 4 Genesis 43:24; Genesis 24:32; Genesis 19:2; Luke 7:44; 1 Samuel 25:41
- 5 Psalm 104:15; Judges 6:18; Judges 13:15; Matthew 6:11; Judges 19:5
- 6 Matthew 13:33; Galatians 5:13; Romans 12:13; Hebrews 13:2; Luke 10:38–40
- 7 Judges 13:15–16; Matthew 22:4; Luke 15:27; Amos 6:4; Luke 15:30
- 8 Genesis 19:3; Acts 10:41; Judges 13:15; John 12:2; Revelation 3:20
- 9 Titus 2:5; Genesis 24:67; Genesis 4:9; Genesis 31:33
- 10 Genesis 21:2; Genesis 17:21; Romans 9:8–9; Genesis 17:19; 2 Kings 4:16–17
- 11 Genesis 17:17; Hebrews 11:11–12; Luke 1:36; Romans 4:18–21; Leviticus 15:19
- 12 1 Peter 3:6; Genesis 17:17; Luke 1:18–20; Genesis 21:6–7; Luke 1:34–35
- 13 John 2:25
- 14 Luke 1:37; Matthew 19:26; Mark 10:27; Jeremiah 32:27; Ephesians 3:20
- 15 Proverbs 28:13; 1 John 1:8; Ephesians 4:23; Psalm 44:21; John 18:25–27
- 16 Acts 21:5; Acts 15:3; Acts 20:38; 3 John 6; Romans 15:24
- 17 Amos 3:7; Psalm 25:14; John 15:15; Genesis 19:24; James 2:23
- 18 Galatians 3:8; Genesis 26:4; Galatians 3:14; Genesis 12:2–3; Genesis 22:17–18
- 19 1 Timothy 3:4–5; Deuteronomy 6:6–7; Deuteronomy 4:9–10; Ephesians 6:4; 2 Timothy 3:15
- 20 Genesis 19:13; Ezekiel 16:49–50; Isaiah 3:9; Genesis 13:13; Genesis 4:10
- 21 Exodus 3:8; Genesis 11:5; Joshua 22:22; Zephaniah 1:12; Deuteronomy 8:2
- 22 Genesis 19:1; 1 Timothy 2:1; Acts 7:55; Ezekiel 22:30; Jeremiah 18:20
- 23 Numbers 16:22; 2 Samuel 24:17; Genesis 20:4; Genesis 18:25; Psalm 11:4–7
- 24 Jeremiah 5:1; Isaiah 1:9; Matthew 7:13–14; Genesis 18:32; Acts 27:24
- 25 Job 8:20; Job 8:3; Isaiah 3:10–11; Psalm 58:11; Deuteronomy 32:4
- 26 Jeremiah 5:1; Matthew 24:22; Isaiah 65:8; Ezekiel 22:30; Isaiah 10:22
- 27 Isaiah 6:5; Genesis 3:19; Luke 5:8; Isaiah 64:8; Job 30:19
- 28 Genesis 18:26; Job 23:3–4; Numbers 14:17–19; Genesis 18:29; 1 Kings 20:32–33
- 29 Ephesians 6:18; Hebrews 4:16
- 30 Psalm 10:17; Job 40:4; Isaiah 55:8–9; Hebrews 12:28–29; Psalm 89:7
- 31 Luke 11:8; Matthew 7:7; Hebrews 10:20–22; Hebrews 4:16; Luke 18:1
- 32 James 5:15–17; Judges 6:39; Matthew 7:7; 1 John 5:15–16; Ephesians 3:20
- 33 Genesis 32:26; Genesis 18:22; Genesis 18:16; Genesis 31:55
Cross references: OpenBible.info (CC BY), drawn mainly from the public-domain Treasury of Scripture Knowledge. · Sources & licences
What the Fathers said
Passages from the Church Fathers that expound or quote this chapter, verbatim from the public-domain Schaff edition (19th-century English translations).
How these were chosen
“Commentary” is the opening of a homily or exposition on this chapter (John Chrysostom’s homilies, Augustine’s tractates, sermons and expositions of the Psalms). “Quotes” are sentences where the edition’s own footnotes identify a quotation of a verse here, kept only when the wording matches the verse. Only works whose authorship is not in doubt are used. Psalms follow the Hebrew/English numbering (Augustine numbers them as the Septuagint does: his Psalm 50 is Psalm 51 here).
Abraham was specially honoured, and was called the friend of God; yet he, earnestly regarding the glory of God, humbly declared, "I am but dust and ashes." Moreover, it is thus written of Job, "Job was a righteous man, and blameless, truthful, God-fearing, and one that kept himself from all evil." But bringing an accusation against himself, he said, "No …
Still suffer me to speak before Thy mercy--me, "dust and ashes." Suffer me to speak, for, behold, it is Thy mercy I address, and not derisive man.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 1 (1886)
So likewise He doth in Abraham's case, saying, "I will by no means hide from Abraham my servant;" to make thee know that man's kindly affection, and his care for Sodom.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 10 (1888)
A great and honourable man was Abraham, but only great in comparison with men; and when he came before God, then speaking the truth candidly he saith, I am earth and ashes.
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 2, vol. 7 (1894)
I should seem tedious were I to recount all the ancient miracles, which were wrought in attestation of God's promises which He made to Abraham thousands of years ago, that in his seed all the nations of the earth should be blessed. For who can but marvel that Abraham's barren wife should have given birth to a son at an …
Read in context · Nicene and Post-Nicene Fathers, series 1, vol. 2 (1887)